Ömrüm diyorum şimdi ömrüm üzgün bir çocuksun sen ve yalnız öyle kal çünkü bu dünyada sana en çok mutsuzluk yakışıyor.

Yine de kalmış olabilir, Küçücük bir mavilik gökyüzüne, Bir sevda kırıntısı, Avuç içi kadar bir umut.

Kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun.

Ömürler yetmiyor ve hep, eksik kalıyor bir şeyler.

Bir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz.

Yalnızdım, yapraklarım dökülmüştü bir bir.

Bu nasıl bozgun bu nasıl yıkılmak böyle.

Dinmeyecek sanki keder, böyle giderse.

Parçalanmış bir gökyüzüdür yaşamak.

Hüzünlenmeye bile zaman yok artık.

Kuşlar nereye sığınır akşam olunca.

Sular bulutlanır sen susarsın.

Şimdi bir eksiklik var ki, her şeyde bir solgunluk bir hüzün, eskimişlik gibi.

Gelir gibi yapıp köşeden 'U' dönüşü yapıyor mutluluk. Bir türlü mutlu olamadık bizde, ama hala U/mutluyuz.

Bir yorgan misali örtündüm yalnızlığı, bu yıl da aşk buraya hiç uğramadı.

Mısralarımdaki hüzün, Bilmem nedendir. Fakat dudaklarımdaki; Tebessüm, İnsanları sevdiğimdendir.

İnsan kendisinin eksik bir parçasını bulmak umuduyla aşık olur. O yüzden de, aşık olduğu insanı düşünürken, az ya da çok hüzünlenir.

Neşesiz yaşam boşuna bir bekleyiş değildir de nedir?

Ne yanar kimse bana âteşî dilden özge, Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı.

Sen benim için kırk yılda bir gibisin; öyle eksik, öyle hazin.