Herkesin denizi kendisine okyanustur.

Şöhret aynı mevsimler gibi. Yazı var, kışı var. Her an ne olacağı belli olmayan bir muamma.

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

Ben hep ileriye ve geleceğe bakarım, ömrümün geri kalanı orada saklıdır.

Şöhret, Alzheimer hastalığına benzer.

Hayat size beklentilerinizin çok ötesinde bir düş sunduğunda, sona geldiğinizde üzüntü duymanız mantıklı değildir.

Hayata korkusuzca bakanlar, ölümden de korkmazlar.

Eğer hayata küçük ayrıntılarıyla bakacak olursak ne kadar gülünç görünür. Mikroskopta görülen bir damla su gibidir, tek hücrelilerle kaynayan tek bir damla. Telaşla koşuşturup birbirleriyle mücadele etmelerine nasıl güleriz. İster bu su damlasında isterse insan hayatının küçük süresi içinde olsun bu korkunç etkinlikler komik bir etki yaratıyor.

Yirmi yaşında şöhret kazananlara gelince, hiçbir şey bilmezler ve girdaba kapılırlar.

Güzel gören, güzel düşünür. Güzel düşünen, hayatından lezzet alır.

Eteğini indirmek istediğin için hayat fahişe sana göre.

Hayat siyah ya da beyaz değildir. Milyonlarca gri alan var, siz bulmadınız mı onları?

Benim kuşağımın en büyük keşfi, bir insanın tutumunu değiştirerek hayatını değiştirebileceğini öğrenmiş olmasıdır.

Sonu iyi biten her şey iyidir.

Ölüm, hayatın bizden yüz çeviren tarafıdır.

Hiçbir problem bilmiyorum ki ne kadar karmaşık olursa olsun, doğru açıdan bakıldığında daha da karmaşıklaşmasın.

Onların "eziyet", "zorluk" dedikleri şeye ben hayat dedim.

Hayat adaletsizdir, ancak bazen sizin lehinize haksızlık ettiğini unutmayın.

Akıp giden bir bataklığın içindeyiz hepimiz ama yıldızlara bakıyor bazılarımız.

Mutlu bir son istiyorsanız önemli olan öyküyü nerede bitireceğinizdir.