Her münakaşanın temelinde birisinin cahilliği yatar.

"Tartışma" eski dilde münazara. Yani nazar etme, karşılıklı bakış oluşturma... Son zamanlarda ise ezme, alt etme, aşağılama... Tartışma!

Cahil ile tartışırken söyleyeceğin her söz, ateşe atılmış birer odundur aslında…

Mantığı kullanmayı reddeden biriyle tartışmaya girmek; bir ölüye ilaç tedavisi uygulamaya benzer.

Tartışmacıların fikirleriyle birbirlerini ikna etmeyi başardığı bir münakaşaya daha hiç tanık olmadım.

Bir rakibin gerekçelerine itiraz etmeden önce, meşru bir şekilde itiraz edilebilecek olsalar bile, argümanlarına cevap verin.

Aynı dilde konuşamayacağımızı fark edince, aynı dilde susmayı seçtik.

Bir argümanın başlamasının tanımı bir diğerinin bitişi demek değildir.

Tartışmalarda asla "öfkelenme", "karşındakini asla tehdit etme", "insanların mantığına hitap etmeye çalış" Bunun için de bütün hakaret ve tehditleri duymazlıktan gelmek gerekir.

Erkekler ve kadınlar asla yakın olamazlar. Birbirleriyle aynı dilde zar zor konuşabilirler. Ama sonsuza kadar denemeye mecbur kalıyorlar ve bu yüzden yenilgide bile barış olmaz.

Kişisel saldırılar açık tartışmayı engelliyor çünkü birileri defansif olarak ele alındığında, verimli anlar en azından şimdilik mümkün değildir.

Cahil ile tartışırken söyleyeceğin her söz, ateşe atılmış birer odundur aslında…

İyi insanlar tartışmaz. Tartışan insanlar iyi değildir.

Kelimelerin kuvvetini bilmeyen insanlarla esaslı bir konuyu konuşmak mümkün değildir.

İletişim kuramayan insanlar en sonunda savaşır ve dünyayı yok ederler.

Söylenen her söz karşıtını kışkırtır.

Cahillerle tartışırken bilgeler bile cehalete kapılır.

Birinin dilsiz olmasının bir önemi yoktu, neticede kimse birbirinin söylediklerini anlamıyordu ki!

Söylenen her söz karşıtını kışkırtır.

Bir tartışma sırasında, kızdığımız anda gerçek için uğraşmayı bırakır, kendimiz için uğraşmaya başlarız.