Mantığı kullanmayı reddeden biriyle tartışmaya girmek; bir ölüye ilaç tedavisi uygulamaya benzer.

Ne ironi ne de alaycılık argüman değildir.

Zayıf argümanlar önce benim yoluma hücum eder ve bunlar en önemsizleri olsa da onları yok etmek kolay değildir.

Bir argümanın başlamasının tanımı bir diğerinin bitişi demek değildir.

Tartışmalarda asla "öfkelenme", "karşındakini asla tehdit etme", "insanların mantığına hitap etmeye çalış" Bunun için de bütün hakaret ve tehditleri duymazlıktan gelmek gerekir.

Cehalet asla bir argüman olamaz!

Yanlış bir argümanın ilacı, daha iyi bir argümandır. Fikirlerin bastırılması değil.

"Tartışma" eski dilde münazara. Yani nazar etme, karşılıklı bakış oluşturma... Son zamanlarda ise ezme, alt etme, aşağılama... Tartışma!

Cahil ile tartışırken söyleyeceğin her söz, ateşe atılmış birer odundur aslında…

Tartışmacıların fikirleriyle birbirlerini ikna etmeyi başardığı bir münakaşaya daha hiç tanık olmadım.

Mantığı önemsemeyen insanlara , mantığın önemini göstermek için mantıklı bir argüman sunabilir misiniz?

Fikirlerimin binası, kendi içinde tutarlı olan bir binadır.

Sadece kırgın olduğunuz için haklı olduğunuz anlamına gelmez.

İspat etme yükümlülüğünün bizde olması canımı sıkıyor. Sen bir iddiada bulunuyorsun, neden buna inandığını anlatmak sana düşer, olması gereken budur. Ben süper güçlerin olduğunu iddia edebilirim. Ama insanlara gidip hadi bakalım, uçamadığımı kanıtla diyemem. Derler ki: Ne demek uçamadığımı kanıtla? Asıl sen uçabildiğini kanıtla.

Kişisel saldırılar açık tartışmayı engelliyor çünkü birileri defansif olarak ele alındığında, verimli anlar en azından şimdilik mümkün değildir.

Her münakaşanın temelinde birisinin cahilliği yatar.

Cahil ile tartışırken söyleyeceğin her söz, ateşe atılmış birer odundur aslında…

İyi insanlar tartışmaz. Tartışan insanlar iyi değildir.

Kelimelerin kuvvetini bilmeyen insanlarla esaslı bir konuyu konuşmak mümkün değildir.

Tüm gürültülü, laf kalabalığı, kafası karışmış ve kişisel tartışmaları reddediyorum.