Bilgelik bize artık bir faydası olmadığında gelir.

Kimse birbirini böyle sevmemeli, erkenden. Ve pas tutar sonradan kalbinin geç kalışları. Severken.

Hiçbir pişmanlık, iş işten geçtikten sonra duyulan pişmanlık kadar acı değildir.

İnsan bir şey yapmaya hep geç kalırdı.

Hayat öyle lanet bir şey ki; ya yanlış zamanda doğru insanı karşına çıkarır. Ya da yanlış insanla, zamanını harcatır.

Bütün büyük hatalarda ortada bir yerde, hatayı geri almanın ve belki de gidermenin mümkün olduğu birkaç saliselik minicik bir an hep vardır.

Kalbi kırdıktan sonra gelen özür, doyduktan sonra sofraya gelen tuz gibidir. "İhtiyaç" kalmaz.

Toprak bir gün yağmurun kıymetini anlayacak; fakat o gün yağmur yağmayacak.

Ama felaketlerle dolu bir tablodan bir iyilik doğacaksa, bunları sunuyor olmaktan pişmanlık duyulabilir mi?

Ama felaketlerle dolu bir tablodan bir iyilik doğacaksa, bunları sunuyor olmaktan pişmanlık duyulabilir mi?

Öfkenin sonuçları nedenlerinden çok daha üzücüdür.

Tembellik tatlıdır ve sonuçları acımasızdır.

Her suç, onu işleyen insana pişmanlık getirecektir.

Biz ölüler uyanınca… Görürüz ki hiç yaşamamışızdır.

Pişmanlık, yaptıklarımızdan duyulan acı değil, yaptıklarımızın sonucu olarak başımıza gelecekler karşı duyulan korkudur.

İş işten geçtiğinde bütün mazeretler tedavülden kalkar, kıran ya da kırılan da piç gibi ortada kalır.

Kendini öldürmenin zahmetine değmez, çünkü daima kendini çok geç öldürürsün.

Herkes istediğini elde eder; fakat bu her zaman hoşlarına gitmez.

Yalnız kalmaktan daha kötü şeyler de vardır hayatta ama genellikle bir ömür alır bunun farkına varmak o zaman da çok geçtir ve çok geçten daha kötü bir şey yoktur hayatta.

Her şey için hep erken... Sonuç: Geç kalmak.