Yaşamın anlamı, yalnızca ölümden sonra gizli, gizemli bir alemde keşfedilmemelidir; tam tersine, Hayat Ağacı'nın etli meyvesini yiyerek ve burada ve şimdi olabildiğince eksiksiz ve yaratıcı bir şekilde yaşayarak bulunabilir.

İnsan hayatının kendinden bağımsız bir anlamı yoktur. Ona anlam veya önem verecek kozmik bir güç veya tanrı yoktur.

İnsan hayatının, kendinden bağımsız bir anlamı yoktur. Hayatın anlamı ona vermeyi seçtiğimiz şeydir.

Sanırım hiçbir şey için burada değiliz. Biz sadece evrim ürünleriyiz. "Bir amacın olduğunu düşünmüyorsan hayatın çok kasvetli olmalı" diyebilirsiniz. Ama iyi bir öğle yemeği bekliyorum.

Bileğine bak, tüm yaşamın şu küçücük damara bağlıyken, hayatı niye önemseyesin ki?

Son zamanlarda, teologlar ve teist bilim insanları, yüce bir varlığa olan inançlarına destek arayışında yüzlerini bilime döndü.

Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

Yolculuğun sona ermesi iyidir, ama sonunda önemli olan yolculuktur.

Her şeyin mübah olduğu bir dünya, Tanrıyı öldürmüş olmak zorundadır.

"Ölüm" nasihat için yetmiyorsa, hangi söz tesir edebilir ki insana... Boş yaşıyoruz, boş konuşuyoruz vesselam. Sonumuz hayrolsun.

Doğmak ve ölmek kolaydı. Zor olan hayatın kendisiydi.

Eğer hayatın anlamı olsaydı, onda anlam aranmazdı.

Canlıları hayatta bırakan yiyecek değildir, bağlanacak bir şey bulmalarıdır, hiç bağsız bir can olmamıştır.

Allah her insana sabah uyanmak için bir neden vermiştir.

90-60-90'ı herkes bilir, elbette ki vücut ölçüleri. Ama bir de 200-70-60 var. Unutmayın, bu da tabut ölçüleri.

Rahatsız bir yaşam ritmi kolay bir ölümden daha çok hayat.

Hayat bir kuruluşun değil, bir yıkılışın ifadesidir. Neden doğuyoruz? Ölmek için neden kuruyoruz? Yıkmak için.

Üzülmeyin, dünyaya acı çekmek için gelmedik mi?

Dinin; hiçbir faydası yoktur.

Sınırsız zevklerin dünyası Birinci Dünya ile buna karşı tepki olarak ortaya çıkan köktencilik arasındaki kutuplaşma, günümüzde giderek maddi ve kültürel anlamda varlıklı, uzun ve tatminkar bir yaşam sürmek ile yaşamını aşkın bir hedefe adamak arasındaki çelişkiye karşılık gelmeye başlamıştır. Bu çelişki Nietzsche’nin tanımladığı etkin ve edilgen nihilizmler arasındaki çelişkiye karşılık gelmiyor mu? Bizler Batı’da Nietzsche’nin betimlediği aptalca gündelik zevklere dalmış Son İnsan’ı oynarken, Müslüman köktendinci her şeyini riske eden, kendisini bile yok eden bir savaşa girişiyor.