İnsanlık ancak bugünkü “insanı” aştığı zaman “insan” olabilecek.

Dünyadaki herkes bir zamanlar çocuktu.

Ben hayattan yanayım, ölümden değil..

Hayatı bu kılığa sokmak, insanlara da tanrılara da yakışmaz.

Acımak... Ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak, onunla ölçülebileceğine kaniim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir...

Önemli olan hayatın uzunluğu değil, derinliğidir.

İnsan olmak ve hayatı hayvanlardan daha az anlamak ne hazin şey.

İnsanlar çeşit çeşit. Anlayış kaplarının derinliği de… İnsanlık serüvenini ilginç kılan da işte bu çeşitlilik ve farklılık.

Ya ölü yıldızlara götüreceğiz hayatı, ya da ölüm inecek yeryüzüne.

Uykusuz gecelerin getirdiği çocuklar Her zaman mavi değil bu gökyüzü bu deniz Buruşmuş çarşafların üzerinde size acı bir dünya hazırlıyor anneniz Kapanmış kapılardan geri dönüp çaresiz Hayatın rüzgârında savrulup durursunuz İnsanlığın kuruş kuruş satıldığı bu devirde doğmayın ne olursunuz...!!!?

Ne çok gürültü ettik.

Herkes, ölmek zorunda olmamız ne fena, deyip duruyor. Yaşamak zorunda kalmış insanların ağzından çıktığı düşünülürse, ne tuhaf bir şikayet.

Yaptığım tüm iyi ve kötü seçimlerin sonucuyum. Tıpkı tüm insanlar gibi...

Merhaba bebeler. Dünya'ya hoş geldiniz. Buranın yazları sıcak, kışları soğuk geçer. Burası hem yuvarlak, hem ıslak, hem de kalabalıktır. Taş çatlasa bebeler, yaşayacak en fazla yüz yılınız var.

Yolu sevgiden geçen herkesle bir gün bir yerde buluşuruz.

Dünyada, bir kitabın içerisindeki sözcükler gibiyiz. Her nesil; bir satır, bir cümle misali.

Darbe almış, kırık dökük insanlara gerçek hayatta da seçtiğim rollerde de bir eğilimim var. Nedenini tam bilmiyorum. Aslında hepimiz kendi içimizde biraz yaralı ve bereliyiz. Kimse mükemmel değil. Galiba hepimizin biraz canına okunmuş, her birimizin.

Dünyada hoş şeyler de var. Hakikaten hoş şeyler yani. Hepsini birden ıskalayacak kadar da salağız biz. Olup biten her şeyi hemen o sefil küçük egolarımıza gönderiyoruz.

Evlerden dışarıya adım atar atmaz, biri güler, diğeriyse ağlardı.

Hayatın bile bile aldanır görünmek zorunluluklarından kurtulabilmemize imkan var mıdır? İnsanlığın en gülünç alışkanlıklarından biri de bu değil midir?