İnsanın yüreğinde gerçekten derin bir yara açıldığında söyleyecek tek sözcük bile gelmiyor aklına.

Ne tezatlı bir şey, ne tuhaf
Ne tuhaf acıyla hiç konuşamamak.

Sessizce bir türkü söylüyoruz içimizde bir yaraya bakarak.

Tesellisi çok zor sözün.

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Dinmeyen acılar insanı zalim ve kayıtsız yapar.

Bana öğrettiğin kelimeleri kullanıyorum. Artık hiçbir anlama gelmiyorlarsa, bana başkalarını öğret. Ya da bırak susayım.

Bütün hayatım boyunca sessizlikte acı çekmeyi öğrendim.

Neden ben?" diye sordum Tanrıya. Bir şey söylemedi.

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir.

Bu sessizlik, bu ortak cehalet, yeryüzündeki en acımasız şeyler. Artık sevmiyor olmak, nefret etmekten daha beter. Ölüm de acı çekmekten daha beter.

Bir kez büyük bir yara alınca küçük yaralar önemsiz hale geliveriyor. Parmağının ucunda akan kan için ölen kimse olmaz.

İnsanın yüreğinde gerçekten derin bir yara açıldığında söyleyecek tek söz bile gelmiyor aklına.

Bir kez büyük bir yara alınca, küçük yaralar önemsiz hale geliveriyor.

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir.

İnsanı sessiz kalmaya zorlayan acı onu bağırmaya zorlayan acısından çok daha ağırdır.

Facia kapıya geldiğinde insan gözlerinin,paramparça bir ayna gibi,görüntüleri çoğaltıp acısını her yönde gördüğünü kim bilmez ki?

Bazen bazı şeyleri anlatmaya kelimeler bile kifayetsiz kalır.

Acıların dağlanması da bireyi yenilgiye uğratan özelliktedir. Eğer baskılanma çok fazla ise, acılar dışarı sızarlar.

Neden bu kadar sessiz olduğunu biliyorum, Hayır, beni kandırma. Yara görünmez, Ama acı büyür, Bu senin ve benim için yabancı değil.