Sonu mutluluğa varan bir yol yoktur: Yol mutluluğun kendisidir.

Hayat dediğin uzun bir yorulma sürecidir.

Mutluluk bir yolculuktur, istikamet değil.

Mutluluğun sırrı özgürlükte, özgürlüğün sırrıysa cesarette.

Her insanın hayattan zevk alması gerektiğini düşünüyorum.

En mutlu kişi en az acı çekendir; en zavallı kişi ise en az mutluluk hissedendir.

Huzurlu bir yaşama giden tek yol erdemden geçer.

Mutluluk arayanlar bunu özlüyorlar ve bunu tartışanlar, eksikler.

Yaşamda önemli olan şey yaşamın kendisidir; sonuçları değil.

Felsefeyle uğraşma zamanının daha gelmediğini ya da artık geçmiş olduğunu söylemek, mutlu olmanın zamanı daha gelmedi ya da artık geçti demekten farksızdır.

Felsefe, mutlu bir yaşam sağlamak için tutarlı eylemsel bir sistemdir.

Mutluluk bir amaç değildir. Bir yan üründür.

Modern bilgi teorisi, yaşamı gerçek bir heyecan haline sokmuştur. Bilgi ile maddenin ayrılmadığı bir zamanda, uç bir aktivist için, yaşam, teori ve yaşama alanı ise epistemolojidir.

Yaşamak, bir dünyaya gözleri kapamalı ve bir başka dünyaya bakmaktır; yürek istiyor. Yaşamaktan korkmak, yozlaşmak oluyor.

Yol, gerçek ve yaşam Ben’im. Benim aracılığım olmadan Baba’ya kimse gelemez.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı.

Optimistler ve pesimistler aynı şekilde ölürler. Sadece farklı yaşarlar. Ben optimist olarak yaşamayı tercih ediyorum.

Aşkla yapılan her şey, insanı zenginleştiriyor. Gerisi fasa fiso zaten. Bir şeyi yaparken, yaratırken, kollarken için titriyorsa, aşkla yapıyorsan tamamdır. Arabanı bile aşkla yıkayacaksın. O zaman yaşadığını hissediyorsun. İkili ilişkilerde de açık olacaksın ve korkmadan, çekinmeden yaşayacaksın. Aklı fazla işe karıştırmadan...

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.