Yaşama karşı çocuklaşırken ilerler yaşım.

Sıkıntı sıktığın zaman patlayan sivilce. Düşünmelisin sivilce, enine boyuna bütünce. Beter eder düşünce. Diz kapakların kanar düşünce, iblis dalga geçer kananla sertçe. Ben baktıkça ağaçlara, kalbimin kuşları konmak ister dallara. Önceden inanırdım ne yazık ki fallara. Onlarla yitirilen sahipsiz yıllara, derken elvedâ; bir dize daha karala.

Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise, bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir.

Eğer erkek çocukluğu ve gençlik sadece kibirse, hedefimiz adam olmak gerekmiyor mu?

Sıkıntı ergenliği erkene alır.

Organikleşmek, organize olmaksa inorganikte tıkanmış bir şey vardır, sakın bu bilgisizlik olmasın.

Hayat hem kendini geliştirmek hem de aşmaktır. Eğer bir şey sürekli aynı durumda kalıyorsa, o zaman yaşamak sadece ölmemektir.

Bir hayat yetmez büyümeye.

Bazı şeyleri kabul edip, isyan etmeyi bırakmamız gerekiyor.

Hayatınızın ikinci yarısını, ilk yarının hatalarından kurtularak geçirebilirsiniz.

Her zaman büyümek zorundasın,” dedim. Ama kafanın içinde büyümek zorundasın evlat. Bizim için insan türü insanlar önemli olan budur. Ve bu tür bir büyüme asla durmaz. En azından olmamalı. Büyüyebilirsin evlat; ya da ölebilirsin. Sahip olduğunuz seçim bu ve tüm hayatınız boyunca devam ediyor.

Yaşam deneyler bütünüdür. Ne kadar çok deney yaparsanız,sizin için o kadar iyi.

Tecrübe, yaşlanarak değil, yaşayarak kazanılır; ve zaman insanları değil, armutları olgunlaştırır.

Çocukluğu olmayanın gençliği de olmaz.

Yaşam böyle! Eskiden insanlara kızardım. Sonra düşündüm, gördüm ki, kızmaya değmiyor.

Çocukken, büyüdüğümüzde savunmasız olmayacağımızı düşünürüz. Ama büyümek savunmasızlığı kabullenmektir. Yaşamak savunmasız olmak demektir.

Okumak doldurur, konuşmak hazırlar, yazmak ise olgunlaştırır.

İnsan, hatalarını kabul edebildiği ölçüde büyük; hatalarından ders çıkarabildiği kadar akıllı; ve bu hataları düzeltebildiği ölçüde güçlüdür.

Şefkat, yaşam olgunluğunun özüdür.

Sevgi, sevdiğimiz şeyin yaşaması, gelişmesi için duyduğumuz etkin ilgidir.