Masum olmayan bir dünyada, masumları oynayamayız.

Dünyadaki herkes bir zamanlar çocuktu.

Hayat ne kadar da korkunçtu.

Hep hüsran, hep hüsran. Hiç mutlu son göremeyecek miyiz?

Hayır. Ama onun için çabalayacağım. Elimden geldiği kadar iyi bir hayat yaşamaya çalışacağım. Kimse için her şey mükemmel değildir, sanmıyorum.

Umutsuzluk, hayatında kendini kapatabileceğin en büyük hücredir.

Artık çok yoruldum. Hiç bir şey yolunda değil. Ve ben bütün olanları bir kenara atıp herşey yoluna gidiyormuş gibi davranamıyorum.

Dikensiz gül yoktur ama gülsüz pek çok diken vardır.

Yeniden doğulmaz. Doğsan bile ne olacak?

Hayatımızdaki zorluklar hiç bir zaman bitmeyecektir. En iyisi bu gerçeği kabullenip, içinde bulunduğunuz şartlarda mutlu olmaya karar vermektir.

—Tamamıyla haksız değilsiniz. İnsan, mesela ibadet, yahut çalgı ile meşgul olmakla; zerzevat, çiçek, yahut çocuk yetiştirmekte de bir teselli bulabilir. Ancak bunun için de hiç olmazsa yaşayacak kadar bir para lazımdır. Çiçek meraklısısınız; fakat biraz paranız yok değil mi? Ne kadar uğraşsanız topraktan istediğiniz renkte, kokuda bir çiçek alamayacağınıza emin olun... Babasınız, çocuklarınız var, paranız yok değil mi? Evlatlarınız âhir ömrünüzde size bir feci yaprak dökümü manzarası seyrettirmekten gayri saadet vermezler.

Masumiyet neyi umabilir, Yargıçları böyle oturduğunda!

Hayatta her zaman sorunlar, eski ve yeni, belirsizlikler ve beklenmedik olasılıklar vardır.

Hayallerle gerçekler yarışır, hayaller hep önden gider ama daima gerçekler kazanır.

Hiçbir ağaç cennette yetişmez.

Ne yapalım yani bu hayat mükemmel değilse? Burası cennet değil ki!

En büyük suç umutsuzluktur.

Neden dünyanın sonu olsun sanki? Sırf bir şey yaşamış olmak için saçma sapan şeyleri düşünemem ben.

İnsanlar kusurlu ve sınırlıdır. “Herkes olağanüstü olamaz, toplumda kazananlar ve kaybedenler vardır, olup bitenlerin topu sizin suçunuz değildir ve hayat hakkaniyetli de değildir. r.

Hayat bu kadar ezdikten sonra insanda cesaret mi kalır?