Hayatımız o kadar taleplerle dolu ki, bir şey ikram ederken bile sebebi bir talebe dayanıyor.

İnsanın birini sevebilmesi için onu kendi kafasında biraz büyütmesi gerekir.

Gönül umduğu yere küser, ama sitem de sevgiden doğar.

Ey Süleyman! Kılıcını düşmana bile, sevgini bana.

Küsecek kadar sevmeli insan birini o gelince küsmeli: nerdeydin bunca zaman niye sevmedin beni, küsecek kimsem yoktu demeli o varken de kimseye küsmemeli.

Dünyada biricik acı, sevildiğini sanmamaktır.

Sevgi ne kadar derinse acısı da o kadar büyük olur.

Sonunda ancak sevdiklerimiz hayatımızı cehenneme çevirebilir.

Sevgiyi de acılarımızı da ayrı ayrı yaşıyoruz. Bundan hırçınlığımız bence.

Hangi acıyla yaprak dökersek dökelim, insan kendini seveceği bir dünya buluyor.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Diyorlar ki Dost acı söyler? Acıyı söyleyene Dost denilmez ki! Seni sevmeyen acı söyler Dostun, sana söyleyeceği acı dahi olsa, senin canını acıtmayacak şekilde tatlı dille söyler.

Seni benim kadar kimse sevmedi, sevmez. Yalnız kalmanın alemi yok. İçip içip abartmayalım.

Ben ölseydim, o belki ağlardı. Ama o ağlasaydı, ben ölürdüm.

Ben birini sevmiyordum. O da beni sevmiyordu. Bir gün bir yerde randevulaştık. Ben gitmedim. O da gelmedi.

Mü'min olanların çoktur cefâsı, Ahirette olur zevk-u sefâsı, On sekiz bin âlemin Mustafâ'sı, Adı güzel, kendi güzel Muhammed

Onun içi rahat etsin diye senin kalbin mi kırılacak?

Gözyaşlarının bir kutsallığı vardır. Zayıflığın değil gücün simgesidirler. Yoğun acının ve tarifsiz sevginin elçisidirler.

Hayattaki en büyük başarı, değer verdiğiniz insanların mutlu olması ve sizi sevmesidir.

Para sevginin yakıtını satın alamaz ama mükemmel bir çıradır.