Dünyaya ışık geldi, ama insanlar ışığın yerine karanlığı sevdiler. Çünkü yaptıkları işler kötüydü. Kötülük yapan herkes ışıktan nefret eder ve işleri açığa çıkmasın diye ışığa gelmez.

Çevreye sevgiyle bakmak, bir şeyler vermek, almaktan çok vermekten yanayım ben.

Eğer bir mümin’in kalbin kırarsan hakka eylediğin secde değildir.

Işıkta olduğunu söyleyip de kardeşinden nefret eden hâlâ karanlıktadır. Kardeşini seven, ışıkta yaşar ve başkasının tökezlemesine neden olmaz.

Keşke Pın kodunu 3 kere yαnlış girince kitlenen telefonlαrımız gibi, kαlplerimiz de 3 kere yαnlış insαnlαrı sevince kitlense

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Bu benim basit dinim. Tapınaklara, karmaşık felsefelere gerek yok. Beynimiz ve yüreğimiz tapınağımız, nezaket felsefemizdir...

Sende haklısın. Benim yerlere göklere sığdıramadığım aşkı küçücük bir kalbe nasıl sığdıracaktın ?

İlla yanyana olalım demiyorum ki sana, can cana olsakta yeter mesela.

İyi ki analar babalar bizi çok sevmiyor da başkalarına gidiyoruz.

Işık hapsedilebilirse hiç de depolanabilir.

Doktora gittim geçende, kalbimde sen varmışsın.. Ve bu arada röntgende çok tatlı çıkmışsın.

Bizler bir kalbe sahibiz... Eğer sen de bir kalbe sahipsen birini sev ve eğer yeterince sevgin varsa herkesi sev.

Gerçek kalp her şeyi affeder.

Kalbimi çaldın ve asla ayrı dünyalardan olmayacağız.Belki dergilerde olabiliriz,ama benim yıldızım yine de sen olacaksın.

Kilometreler dostları gerçekten ayırabilir mi? Sevdiğin birinin yanında olmak istiyorsan, zaten orada değil misin? Yüreğinde hissedersen, mesafe yoktur.

Sevgi sahiplenmez, özgürleştirir.

Beyninle sevip kalbinle düşünmenin vakti geldi.

Birçokları tabiatı severler, ancak sevgilerini tamamlamaktan korkarlar. Onda nihayete kadar gitmeğe cesaretleri yoktur. Eğer gidebilselerdi bütün tabiat varlıklarının arkasında gülümseyen sonsuzluğun yüzünü görürlerdi.

İnsanlar artık öyle bir yere gelmişler ki, kalplerinin seslerinin dinlemeye daha doğrusu korkmaya başlamışlar. Çünkü kalplerinin kırılacağından korkuyorlar. Bence sevginin en büyük düşmanı nefret değil, ego ve korkudur. İnsanlar egosunu kaybetmekten korkuyorlar. Korku öyle bir şey ki nefretten daha kötüdür.