Genellikle rüyalar için uyurum.

İnsanın rüya görmesi önemlidir, ancak kendi rüyalarına gülebilmesi belki de aynı derecede önemlidir.

O ki; rüyana gireceğim diye söz verdi. Nice yıllar geçiyor ki bu söz yüzünden gözüme uyku girmedi.

Filmler hayallerimizin kapısını çalıyor.

Rüyaların yapıldığı maddeden yapılmayız biz ve uykuyla çevrilidir küçücük hayatımız.

Rüyalarımın %90'ı aksiyon/maceradan oluşuyor.

Barış barış! Öldü değil, uyudu. Yaşam rüyasından uyandı.

Evriminin erken döneminde insan uzun uyumaz, kısa ve kopuk kopuk uyurdu. Dolayısıyla uykunun arasına gerçekler sokulurdu. Sonra insan uzun uyumaya başladığında bu gerçekler, uykunun içinde aralıklarla görülen rüyalara dönnüştü.

Ancak rüya gördüren bir uyku dinlendirici olabilir.

Rüya... Kayıp bellek.

Neler olup bittiğine dair devam eden saçmalıklara tam inancım var.

Ancak, rüyalarımızda büyük bir cüret gösterebiliriz.

Sizin rüyanızın bittiği yerde benimki başlıyor.

Kimse uyandırmasın kimseyi. Herkes mutlu uyurken. En kötü kabus bile iyidir hayatın kendisinden.

Rasyonelden irrasyonele itildiğimizin farkıda değiliz... Belki de medeniyet uyuyor ve zaman zaman rüya görüyor.

Hapishanelerimizin tarihi, bir açıdan mizahımızın tarihidir. Ve mizah en barışçıl silahımızdır.

Doğru mu; peki, 'muhalif' olmayan mizahçı hiç oldu mu, cevabı buluyoruz. Öyleyse, isyan yoksa mizah yoktur. Mizah yoksa isyan yoktur. Ve çok acı, mizah yoksa aydın yoktur.

Mizahı kurumuş bir toplum aptallaşmaya mahkumdur. Aptallar mizah yapamazlar. Mizah yapmayanlar aptallaşırlar. Bu arada eklemek gerekiyor, solcu olamazlar.

Mizah çelişkiyi görme yeteneğidir. Özellikle gülünçlü çelişkiyi sezebilme işidir. Bu da eleştirinin kaynağı anlamındadır. Bunun için mutlaka zeka gerekiyor, ama tersi de doğrudur; mizah yapa yapa zeka gelişiyor.

100 liralık benzinin 70 lirası vergi. Düşünüyorum da, biraz daha zorlasak dünyanın vergiyle çalışan ilk otomobilini biz üretebiliriz.