Rüyaların yapıldığı maddeden yapılmayız biz ve uykuyla çevrilidir küçücük hayatımız.

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Hayat dediğin ne ki? Yürüyen bir gölge, bir zavallı oyuncu bu sahnede. Bir saat boy gösterip boyun kırıp gidecek.

Kim ne derse desin, mutlu insanın en mutlu anı, uykuya daldığı andır ve mutsuz bir insanın en mutsuz anı, uykudan uyandığı andır. İnsan hayatı, bir tür hata olmalı.

Genellikle rüyalar için uyurum.

Ölüm, hayatın bizden yüz çeviren tarafıdır.

Belki ölüm sadece ölümdür.

Ölümden ölsek de, hayatlarımızın dörtte biri uyuyoruz.

Ümit, uyanık insanın rüyasıdır.

Hayat her şeydir. Hayat Tanrı’dır.

Hiç kimse, bu dünyadan canlı çıkmıyor.

Tanrım, sen de, biz de, hayat da, ölüm de, varlıkların hepsi de birbirinden karmaşık; içinden çıkılmaz, anlaşılmaz yüksek bir bilmeceyiz.

Uyku iyidir, ölüm daha iyi, ama en iyi şey aslında hiç doğmamış olmaktır.

Düşleri, sürdükleri sürece gerçektir. Daha fazla hayat diyebilir miyiz?

Kimse uyandırmasın kimseyi. Herkes mutlu uyurken. En kötü kabus bile iyidir hayatın kendisinden.

Yok olup gitmekten korkmuyordu. Var olmaktan yeterince korktuğu için..

Ölümden ölsek de, hayatlarımızın dörtte biri uyuyoruz.

Hayat ne kadar sefil yahut ne kadar da hareketli ve parlak geçmiş olursa olsun, ölüm onu aynı oranda siler.

Her şey sadece bir rüya.

Hayatı anlamlardan soyduğun zaman sana kalan bir hiçtir.