Nihayet gece sona erip sabah oluyor. Bir sonraki karanlığa kadar zaman var.

Bir gün gelir de unuturmuş insan En sevdiği hatıraları bile Bari sen her gece yorgun sesiyle Saat on ikiyi vurduğu zaman Beni unutma.

Gecenin ördüğünü gün çözer.

Bir guguk kuşu söyleniyor zihnimde: "Henüz değil"

Sabahlarla akşamlar ezanlarda bile farklıdır.

Paranoya büyük resmi kaybedip küçük resmi büyük olanın yerine koymaktan kaynaklanır.

İnsanda zaman kavramının oluşması için etrafında bazı şeylerin düzenli olarak tekrar etmesi gerekir.

Gece içimde hiçbir şey kalmadığı için sabah ölecek gibi kalkarım.

Oysa zaman değişkendir. Bir saat her zaman bir saat sürmez. Uyuyamadığınızda, görebileceklerinizden korktuğunuz için başınızı çevirip bakamıyorsanız saatler uzar. Zaman keskin dişlerini beyninize geçirir. (Doktor Uyku)

Nihayet, gece, içinden ne renkte bir sabah çıkacağı bilinmediği için ümide de hayli pay bırakan bir kapalı kutudur.

Gün kaybolur, ay doğar.

Bana en uzun gece yok. Yaşanmamış gecelerdir asıl uzun olan.

Bazen tek bir gecenin içinde o kadar yükselir ki zaman, biter.

Hayat gündüz ile geceden örülmedir, ama sonu, hep gecedir. Ve bu geçirdiğin gecelerden birinin sabahı olmayacaktır.

Gece yarısından sonra zamanın kendine özgü bir akışı vardır, ona karşı koyamazsınız.

Gece yarısından sonra zamanın kendine özgü bir akışıvardır. Ona karşı koyamazsın.

Uykunun tutmadığı geceler üst üste gelince insanın aklına gereksiz şeyler üşüşür.

Gece yarısından sonra zamanın kendine özgü bir akışı vardır.

İnsanın üç zamanlı bir canlı olmasından nefret ediyorum. Aynı anda geri, park ve ileriye takılmış otomatik vitesli bir arabanın motoru ne gürültü çıkarabilirse, bin katını ben her saniye aklımda duyuyorum.

Geçmiş, anılarla zihnimde, gelecekse tahminlerimle zihnimde. Hepsi acı dolu. Hepsinde kırılan hayaller var. Her saniye içimde hissettiğim geçmiş, şimdiki zaman ve gelecekle dolu aklımla donup kaldığımı görüyorum.