Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?

Söylediklerim kendimedir, sizlere boşluk bırakıyorum.

Bir kitap yayınladığınızda , o dünyanın kitabıdır. Dünya onu düzenler.

Gönlüm de okuyucularımın bu sahifeleri sevmesini istiyor.

İster bilgece, ister aptalca görünsün, bir kitabı okurken, o bana sanki yaşıyormuş ve benimle konuşuyormuş gibi gelir…

Evren, birisi "Okuyorum, öyleyse o yazıyor," dediği zaman kendini ifade edecektir.

Okur kitap arar ama, kitabın da okuru bulduğunu ben çok gördüm. Açıklanabilir bir şey söylemiyorum belki, ama "rastlantılar"ın çoğu, açıklayamadığımız için rastlantı görünmez mi?

Konuşacak kimse bulamadıkları için kaç kişinin yazar olduğuna, bu yüzden kaç kitap yazılmış olduğuna şöyle bir bakarsak, kitapçıların yalnız insanlar için gidilebilecek en iyi yer olduğunu anlarız.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Tüm insanlar aynı sözleri kullanır ama birbirlerini anlamazlar.

Kitaplar inanmak için değildir ancak soruşturmak içindir. Bir kitabı değerlendirdiğimizde kendimize sormamız gereken ne söylediği değil ne anlama geldiğidir.

Kitapsız bir oda, anlamsız yaşamak gibidir.

Hiçbir iyi kitap, gerçek yüzünü birdenbire göstermez.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

En önemli şeyler en zor söylenir, çünkü kelimeler anlamını eksiltir.

Dünyadaki her şey günün birinde bir kitap olmak için vardır.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Sözcükler saatler gibidir; en kötüsü hiç yoktan iyidir, en iyisi pek doğru değildir.

Anlaşılmaz bir kitap muallimsiz olsa, manasız bir kâğıttan ibaret kalır.

Yazarda gözyaşı yoksa, okuyucuda da gözyaşı olmaz. Yazarda sürpriz yoksa, okuyucuda da sürpriz olmayacaktır.