Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?

Okur önemli çünkü kitap açılıp okunana kadar ölüdür. Ben kitapları yazıyorum fakat eğer anlaşılmazsa o kitap ölü olmaya devam edecektir.

İster bilgece, ister aptalca görünsün, bir kitabı okurken, o bana sanki yaşıyormuş ve benimle konuşuyormuş gibi gelir…

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Biriyle konuşup bölüşmedin mi, en güzel anılar boynu bükük öksüz çocuklar gibi kalıyor.

Doğru, yalnız hayalle geçiniyorum; ben yalnız hayal kuruyorum...

İyi yazarlar genellikle hayatın gerçeklerine dokunurlardı. Bu bakımdan kitaplardan neden bu kadar nefret edildiğini, korkulduğunu anlıyor musunuz? Hayatın gerçek yönlerini veriyorlar.

Sadece söylemek zorunda olduğum şeyleri dinleyecek birini istiyorum.

Anlaşılmak bir lükstür.

Yalnız kalan insan acı çeker, bir tür endişe içindedir, çünkü düşüncesini, duygularını başkalarıyla paylaşamaz. İnsan büyük bir sevinç duyduğunda, başkalarına varolduğunu, hissettiğini, sevdiğini, yaşadığını, savaştığını, mücadele ettiğini bildirmek ister.

Yazarken yalnızım.

Benim için hakiki edebiyatın başladığı yer kitaplarla kendini bir odaya kapatan adamdır.

Bavul, yazarın zihnindeki yalnızlık ve merak dolu dünyayı taşır.

Yazar olmak, içe kapanmak demektir.

İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok daha güçtür.

Gönlüm de okuyucularımın bu sahifeleri sevmesini istiyor.

Okuma bir dostluktur.

Kitaplar sessizliğin çocukları ve yalnızlığın yapıtlarıdır.

Müthiş yalnızım. Öyle yakın dost filan istemiyorum, istediğim kendimi anlatmak, ama anlatacağım kimse yok.