İnsanın öfkesini belli etmesi kadar tehlikeli, hatalı bir şey yoktur.

Öfke buz gibidir, havalar ısınır ısınmaz hemencecik erir gider!

Öfke; geçici bir çılgınlıktır. Hükmetmeye bak yoksa o sana hükmeder.

Yumruğu sıkıldığında hiçbir erkek net bir şekilde düşünemez.

Öfke beslenir beslenmez ölür.

İnanmasan da geçer sayılı zaman, nöbet vaktin dolacak aslan. Sabrın tadı ki acı da olsa tatlıdır ya meyvan.

Senin dilinin deydiği masum sayısı kaçtır? Abesle iştigâlim pektir... Kötek sana haktır; köpeklerin bile vefâsı seninkisi yanında yeğdir... Muşamba dudaklarınızı yırtmak geliyor içimden ve aklım gidiyor başımdan... Bu sabırsızlığımı sabırla tanıştırmalıyım, hasretleri gönlüme alıştırmalıyım; ben daha ne kadar hendekli yollar aşmalıyım?

Zaman bizimdir. Onu kullanır, Öyle yürürüz.

Allah âşıkları, sabrı gülbeşeker gibi tatlı tatlı emer, hazmeder. Ve bilirler ki, gökteki ayın hilalden dolunaya varması için zaman gerekir.

Öfke kendine acır.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Bir öfke içine uçan insanlar her zaman kötü iniş yaparlar.

Müzik, zamanı sindirmek için sahip olduğumuz en iyi araçtır.

Hedefime ulaşmak için daha ne kadar zamana ihtiyacım var?

Tıpkı sözcükler gibi saatler de duyurmaktan çok buyurmayı hedeflerler.

Güzel de değiliz çirkin de. öfkeliyiz. Üzgün olmaktansa öfkeli olmayı tercih ederim.

Bir guguk kuşu söyleniyor zihnimde: "Henüz değil"

İçim nefretle dolu, öcümü alacağım.

Her şey beklemesini bilen kişiye kendiliğinden gelir.

Bütün zamanların en güçlü savaşçısı şu ikisidir: Zaman ve sabır.