Öfkenin en iyi ilacı geciktirmektir.

Neyi yaşıyoruz şu anda, Nelerle sığmıyoruz dünyaya, Aşktan Öfkeye geçiriyoruz birdenbire, Sevinçten üzüntülere, Durgunluktan coşkulara koşuyoruz, Coşkulardan Mutsuzluğa gömülüyoruz sessizce Ve yaşıyoruz böylece her yılı, Koskoca bitmez bir saniyede.

İnanmasan da geçer sayılı zaman, nöbet vaktin dolacak aslan. Sabrın tadı ki acı da olsa tatlıdır ya meyvan.

Senin dilinin deydiği masum sayısı kaçtır? Abesle iştigâlim pektir... Kötek sana haktır; köpeklerin bile vefâsı seninkisi yanında yeğdir... Muşamba dudaklarınızı yırtmak geliyor içimden ve aklım gidiyor başımdan... Bu sabırsızlığımı sabırla tanıştırmalıyım, hasretleri gönlüme alıştırmalıyım; ben daha ne kadar hendekli yollar aşmalıyım?

Allah âşıkları, sabrı gülbeşeker gibi tatlı tatlı emer, hazmeder. Ve bilirler ki, gökteki ayın hilalden dolunaya varması için zaman gerekir.

Güzellik, kısa süren bir saltanattır.

Hedefime ulaşmak için daha ne kadar zamana ihtiyacım var?

Eylül toparlandı gitti işte Ekim filanda gider bu gidişle

Bir guguk kuşu söyleniyor zihnimde: "Henüz değil"

Her şey beklemesini bilen kişiye kendiliğinden gelir.

Bütün zamanların en güçlü savaşçısı şu ikisidir: Zaman ve sabır.

Her şey için zaman vardır.

Gün yüzü gören her şey yok olmaya yargılıdır.

Her üstün yavaş kurulmuştur.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Günün ne kadar muhteşem olduğunu görmek için akşama kadar beklemek gerekiyor.

Akıp gider zaman, sana aldırmadan.

Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.

Zaman, gerçeği ifşa eder.

Yalan çok çabuk herkese ulaşır doğru ise yavaş ama tam zamanında yetişir.