İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

İnsan sevince aptallaşır.

Şimdi biliyorum, ne olduğunu Sevginin. Nunc scio quid sit Amor.

Bir kadın ya sever, ya da nefret eder; ortası yoktur.

Sevmek özgürlüktür...

Sevdiğimiz zaman, aşk o kadar büyüktür ki; bir bütün olarak içimize sığmaz. Sevdiğimiz insana doğru karşımızdakinin hisleri dediğimiz şey; kendi sevgimizin çarpıp geri dönüşüdür. Bizi gidişten daha fazla etkilemesinin, büyülemesinin sebebi ise, kendimizden çıktığını fark edemeyişimizdir

Bir insana olan özlem iç organlardan daha fazla yer kaplar.

Aşk aklın en soylu zaafıdır.

Zaten aşka kin kadar yakın bir his yoktur.

Anlıyorum ki sevmekte niçin ve nasıl kat'iyen yoktur.

Sevmek kafa ile düşünmeyle değildir. Sevmek... Sevmektir işte!

Ve sevgi, ölüm kadar ağırdır.

Birini çok sevmek gibiyim

Nikah, sevginin tükeneceği korkusudur.Bu nedenle, sevgiyi tüketmedir.

Size şu buyruğu veriyorum: Birbirinizi sevin!

Yaşamımızdaki ışığın, aydınlığın dinamosu akıl, mutluluğun kaynağı ise sevgidir, aşktır ve hoşgörüdür. İnsanın yaşamında oluşan gölgeler, karanlıklar akla sırt çevirmekle, mutsuzluk ise sevgi ve hoşgörünün nefrete dönüşmesiyle oluşur. Aynı zaman dilimi içerisinde yaşayan insanların bir bölümünün yaşamlarına akıl ve sevgi şekillendirirken, çağın gerisinde kalmışların yaşamlarına sorgulanmamış itikatlar, alışkanlıklar, masallar ve de kendi çemberlerinin dışındakilere karşı duydukları kin ve nefret yön verir.

Evet, zaten aşk da... Doğal olmayan bir duygudur.

Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kıyamete kadar sökülmez imiş.

Aşk odur ki gerisi vesairedir...

Duyguları ucundan tutan teknoloji insanlarının, bu hayatın her zerresine yayılmış kuru görüntüler ve baştan savmalık içinde aşk yaşamaları mümkün değil. O nedenle bazı özel kişilikler dışında gençlerin ‘aşk’ diye yaşadıkları bir şuursuzluk hali.