Yaşam öylesine güç bir çaba ki çocuk. Her gün yeni baştan başlayan bir savaş ; mutluluk anları ise acımasız bir bedelle ödenen kısacık ayraçlar.

Dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı.

Kimse bilmez bir ömür sürüklendim. Her sabah yeniden ümitlendim. Bakıp aynaya ne sözler verdim.

Kaybedeceğini bile bile neden mücadele ediyorsun dedi, öleceğini bile bile yaşadığını unutmuştu o ama... Bozmadım.

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Sakin bir hayatın sunduğu ne tatlı bir zevk.

Mutluluk işin içindedir.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Cesaretin ölçüsü ölmek değil, yaşamaktır.

Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin belki de gülmeden ölürsünüz.

Yaşamın, teknolojinin, bilimin vesaire belirlediği düzen ve akış yerine; doğanın ve kendi belirlediğin akışı ve düzeni belirle. O zaman yaşamdan zevk alacaksın, dene de gör.

Suya düştüğünüz için değil, sudan çıkamadığınız için boğulursunuz.

Dünyada kaygısız, huzurla, sevinçle yaşamaktan daha büyük zenginlik olabilir mi?

Sadece sevgiye tutunacak gücü olan yaşar.

Evde cebelleşmeyi öğrenenlerin dışarıda başarı şansı yükselmiştir, demek dünya artık sert bir yerdir.

Rahatsız bir yaşam ritmi kolay bir ölümden daha çok hayat.

En kolayı ölmektir, zor olan yaşamak.

Son gününü görmeden, hiç kimseye mutluluğa ermiş demeyin.

Bilerek yaşarsan, hiçbir şeyden öyle fazla tat alamazsın.