Mutluluk mantıksal bir ideal değil bir imgelemdir.

Siz ne kadar mutluysanız ben de o kadarım, ne az ne çok

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Mantığımızın ittiğini tenimiz bağrına basar.

Kendini hafifçe korkutma ve öylece tutmayla, şiddetle korkarak ondan kurtulmanın verdiği bir mutluluk vardır.

En köklü mutluluğu derin bir üzüntü duyabilme gücü olanlar yaşar.

Mutlu yaşam, tutku ve korku üzerinde mantığın ve düşüncenin elde ettiği bir zaferdir.

Saadeti saklamak, acıyı saklamaktan çok daha güç...

En önemli düşüncelerimiz, duygularımızla çelişenlerdir.

Temel olarak mutlu bir kişi değilim ama neşenin her çeşidine sahibim.

Duygular düşüncelere karşıt olunca onları yenerler.

Bir devlet adamının kalbi kafasında olmalıdır.

Olup bitenlere soğuk bir mantıkla bakmaya, yalnız mantıklı, pratik bir hayat sürmeye alışık bir insana böylesine aşırı, çılgınca duygular saçma görünmez mi hiç?

Gülmek tüm insanlık ideallerinin varmak istediği en son nokta.

Gündelik deneyimler göstermiştir ki, akıl bir konudan vazgeçse de, yürek yıllar boyu onun için çırpınır durur.

Eğer akıl ve mantığın manası, benim zannettiğim gibi herkeste mevcut olan bir duygudan ibaret ise, insanın yaratılışında hiç akıl ve mantık yok demektir.

Mutluluk bir idealdir, hayal gücünün ürünüdür zira.

Arzulanan şey mutluluğun heyecanıdır, nesnenin kendisi değil.

Mutlu olmam gerekirdi, ama değildim.

Mutluluk beden için yararlıdır, ama zihnin güçlerini geliştiren hüzündür.