Yaşam sevincin duruyor mu hâlâ içinde?

Ölüm Üçgeni: Efendim, şerefsiz ve ahlaki sınırsız bir dünyada yaşıyoruz. Nasıl mutlu olabilirim?

Bunca şeyin bir anlamı olup olmadığı veya insanlığın makinem sayesinde daha mutlu olup olmayacağı hakkında fikir yürütmek istemiyorum.

"Katlanacaksın" dayatması bize bilme hakkı verir.

Acı insanları yakınlaştırırmış. Hangimiz mutluyuz da bu kadar uzak kaldık birbirimize?

Mutluluğa asla inanmam.

Mutluluk başkaları mutsuzken yalnızlıkla olmaz, toplulukla olur. Aç insanlar olduğunu bilirken, lokmalarım rahatlıkla boğazımdan geçmiyor; soğukta titreşenler varken, odamdaki sobamda ısınamıyorum. Bu İsa'ca bir duygu ve duygusallık değildir. Bu bilinçli, akılcı bir davranıştır. Yemeğimi rahat yemek istiyorum, rahat ısınmak, rahat uyumak istiyorum; bu benim hakkım değil mi? İşte ben bu hakkı istiyorum.

Neden sizin gözünüzde hak sahibi degilim? Siz gerçekten güçlümüsünüz?

Düşünme hakkını savun çünkü hatalı düşünmek dahi hiç düşünmemekten daha iyi.

Mutluluk bir kuruntudur. Bunu saptamak için aydınlamaya uğraştığımız dakikada, bu devlet kuşunu uçurup mutlu olmadığımızı anlarız.

Yaşamak ölümden başka bir şey değilmiş.

Mutsuz bir yaşamı genel olarak kutlu kılmak mümkün müdür?

Mutluluğu üretmeden, tüketmeye hakkımız yoktur.

Ey dünya! Sen baştan başa ıstırapla dolusun, mutluluktan yana bomboşsun; hiçbir akıllı kimse sende mesut olmamıştır.

Bu dünyada mutluluk olmadığına beni inandırmak istiyorsunuz, ne kadar da kötüsünüz.

Medeniyetin bize daha fazla mutluluk getirip getirmediğini bilmiyorum.

Adalet sadece gerçekten, mutluluk ise sadece adaletten doğabilir.

İnsanlar kendilerini bilgeliğe verdikçe mutluluktan uzaklaşırlar.

İnsanlar niçin böyle yaşıyorlardı? Niçin bazıları iyi bazıları kötüydü? Niye bazıları mutlu, bazıları mutsuz?

Kim istemez ki mutlu olmayı, ama mutsuzluğa da var mısın?