İnsan, hayatının dörtte üçünü yapamayacağı şeyleri istemekle geçirir.

Neyse ki akış, dünyada kodlanabilen tek şeydir de. Unutmayalım ki, fikirler akışlardır: Herakleitos “aynı nehre bir kez daha giremeyiz” demesinin ardından ekliyordu: “Üstümüze başka başka sular geldikçe, hem biziz, hem değiliz.” Sorunun bir zaman sorunu olmasından çok, bir akış sorunu olduğu besbellidir. Yine unutmayalım ki, arzular akışlardır; davranışlar akışlardır; zaman ve olaylar akıp geçerler.

Arzular akışlardır; davranışlar akışlardır; zaman ve olaylar akıp geçerler.

Bir kadının yaşı, kilosu, karakteri ne olursa olsun onu yatağa atmak isteyecek birileri mutlaka bulunur.

Zenginlik tokluk, tokluk öfkesi doğurur.

Para deniz suyuna benzer, ne kadar çok içersen o kadar çok ona susarsın.

Ölümsüzlük arzusu, büyük bir hatanın devam ettirilmesine duyulan arzudur.

Herkes kendinde eksik olanı sever.

Yaşamış olmak onlara yetmiyor!

İnsan geride bıraktıklarını özler, elinin altındakilerden sıkılır, ulaşamadıklarına tutulur.

Çok geç olana kadar kimse umursamaz.

Hoşgörü aydınlanmanın değil can sıkıntısının sonucudur.

Şan ve şeref arzusu en iyi bir insanı bile herhangi bir tutkudan daha fazla bir süre düşüncelerinden ayıramaz.

Çok kere iyi insanlar bile kendilerini şöhret merakından kurtaramazlar.

İntikam, yani bilinçimizin o susuz damlası, bizi en çok inciten şeye göz dikmemize neden olur.

Şeytan, içimizdeki bozuk ve iğrenç arzuların ta kendisidir! (Büyünün Gözleri; 2000, Perde II, Sahne II, p. 43)

Doğa, zevklerimizi kınıyor olsaydı, bizde bu zevkleri uyandırmazdı.

Her arzunun bir nesnesi vardır ve her zaman karanlıktır. Masum dilek yok.

Yeniden genç olmayı istemiyorum, tek istediğim yaşlanmaya devam edebilmek.

İnsanlar sahip olduklarını küçümser, sahip olamadıklarını önemser.