Şimdi ağlıyorum sonunda, dünyayı olduğu gibi düşünüyorum. Neden nefret etmeye devam ediyoruz, neden huzur içinde yaşayamıyoruz?

Derdi dünya olanın, dünya kadar derdi olurmuş.

Korku sizlere zarar vermez, düşlerin zarar veremediği gibi.

Kaygı, en güçlü insanın bile huzurunu kaçırıyor.

Hiçbir zaman gerçekleşmeyen kötülükler, bize ne kadar çok şeye mal oldu!

Akıl azaldığı oranda kaygı da azalır.

Endişelerinizden kurtulmak istiyorsanız, yaşamaktan en çok korktuğunuz şeyin bir gün başınıza geleceğini kabul edin.

Bütün kaygılarından kurtulmak istiyorsan, korktuğun şeyin başına geldiğini düşün.

Beraberinde getirdikleri umutlar ve korkularla akın akın gelen arzulara teslim olduğumuz sürece... Kalıcı mutluluğa ya da huzura hiçbir zaman kavuşamayız.

Sakin kafalar şaşırtılamaz veya korkutulamaz.

Aklımızı yaşadığımız ana verebilirsek, içimizden korkuyu atabiliriz.

Daha çok sevgi olan bir dünya yaratmak için size düşeni yapmanın huzuru yeter.

İçinde Bulunduğunuz Anı Yaşamayı Öğrenin.

Unutmayın: olabilir de, olmayabilir de...

Senin bu emek ve mücadele patırtısıyla dolu, harıl harıl işleyen dünyanda koşuşturan kalabalıklar arasında senin huzurunda durayım, yüzüm yüzüne karşı.

Korkarım denizde yüzmekten
Karanlık şekiller altımdayken
Her yudumladığım korku beni küçültür,
Sonuçsal olmayan şeyler ortaya çıkar.
Alarmlar tetiklenir,
Anılar canlanır.
Olması gerekenler değildir olanlar.

Sebepli sebepsiz korkulara yakanı kaptırma.

Mutluluğun bu kadarı bana fazla geliyor ve mutlaka bir kötülük olacağını da seziyorum.

Günler birbirine karışıyor. Bir gün uyandığımda yılların geçmiş olmasından korkuyorum.

Bu şehir, bu dünya. Canavarlarla dolu. Dünya korkunç bir yer.