Sebepli sebepsiz korkulara yakanı kaptırma.

Hayatınızın kontrol merkezi tutumunuzdur.

Sahip olamadıklarının peşine kaç kez takıldı düşüncen? Tahlerimce aklın bilinmez kişiler tarafından kirâlık.

Hayatı kendim için yaşamıyorum. Ve korkmuyorum hiçbir şeyden. Başıma gelecekleri de biliyorum. Her şeye rağmen, düşmana inat yaşayacağız. Yarın bizim çünkü. Biz öleceğiz ama çocuklarımız bırakacağımız mirası taşıyacaklar yüreklerinde. Ve onların yürekleri bizim altında ezildiğimiz korkuları taşımayacak.

İşler zorlaştığında, hayatı yaşamaya değer kılan iki şey vardır: Mozart ve kuantum mekaniği.

Cesaret, korkmamaktır. ("Le courage, c'est de ne pas avoir peur.")

Hayat ne kadar da korkunçtu.

Neden hayat böyle trajik, neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum.

Geçmişi değiştiremezsin ama gelecek hünüz avucunun içindedir.

Hiçbir zaman gerçekleşmeyen kötülükler, bize ne kadar çok şeye mal oldu!

Bazıları kaçmaktan korktuğu için cesur zannedilir.

Umutsuzluk, hayatında kendini kapatabileceğin en büyük hücredir.

Zıt gitme huyu, kontrole girmekten korkanlara hastır.

Yaşamı açıklamak isteyenlerin içinde dünyayı kontrol etme arzusu gördüm.

Sürece hakim değilsen sıkıntı duyarsın, sıkıntı ya seni süreçten geri alır ya da ona hakimiyet için çalışmak zorunda bırakır.

Bence okullarda yapılan en büyük yanlış, çocukları korkuyla motive ederek bir şey öğretmeye çalışmaktır. Not alma korkusu, sınıfta kalma korkusu gibi. Bir konuya ilgi duyarak öğrenmek ile, korku ile bir şeyi öğrenmek arasında nükleer bir patlama ile bir kıvılcım kadar fark vardır.

Çalışmaktan aldığım zevki başka hiçbir şeyden almıyorum.

Tutku hayattan daha güçlüdür.

Hayatımızdaki en önemli olaylar biz orda yokken olur.

Beraberinde getirdikleri umutlar ve korkularla akın akın gelen arzulara teslim olduğumuz sürece... Kalıcı mutluluğa ya da huzura hiçbir zaman kavuşamayız.