İki insan birbiriyle iletişim kurabildiği sürece yaşın bir önemi yoktur.

Aynı dilde konuşamayacağımızı fark edince, aynı dilde susmayı seçtik.

Senin sessizliğini anlamayan, muhtemelen senin sözlerini de anlamaz.

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Bazen sesini duyurmak için, susman gerekir.

Bazı şeyler var ki söylenmiyor, biz seninle sözleri susarak aştık.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Bir kere 'hayır' dedim diye asla 'evet' dememişim gibi davranıyorsun.

Konuşmasını bilen ne zaman konuşması gerektiğini de bilir.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

İnsan ilişkilerinin bozulma ihtiyacı vardır, bu ihtiyaç karşılanmadıkça ilişki uzun zaman sürdürülemez.

Kadınlar sessiz erkekleri sever. Onların kendilerini dinlediklerini sanırlar.

Tek kelime etmiyoruz; söyleyecek sözümüz olmadığından değil, gerekmediğinden…

Sözcükler incitebilirdi, o nedenle olabildiğince az konuşmaları gerekiyordu.

Bazen cümleler başlar sonra biter, arası uzun bir boşluk…

Konuşmak, bir şey söylemek değildir.