Birbirimizle içimizden konuştuk.

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Gülmek iki insan arasındaki en yakın mesafedir.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Bir ilişkinin anahtarı göz göze temastır.

Konuşmanın konusu sınırlıdır, fakat susmanın konuları tükenmez..

Bazen sesini duyurmak için, susman gerekir.

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Susmayı öğrendiğimden beri her şey bana çok yaklaştı.

Susmayı öğrendiğimden beri her şey bana çok yaklaştı.

Aynı dilde konuşamayacağımızı fark edince, aynı dilde susmayı seçtik.

Konuşmasını bilen ne zaman konuşması gerektiğini de bilir.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Ağızlar açılmıyorsa, söylenecek önemli bir şey var demektir.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

Allah ile konuşurken garip hissetmeyin. Asıl hiç kimsenin dinlemediğini sanmanız garip.