Beni ancak bir âmâ gördü, göremeden anladı neler hissettiğimi. Dertsize zevâl olmaz. Bana ancak dilsiz anlattı dili olanın dile getiremediklerini. Teşbihte kusur olmaz.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Ağlayabilseydiniz, anlayabilirdiniz.

Bir insan bir başkasının sözünü her zaman anlayabilir.

Bana kulak ver ki, sana ses verebileyim.

İnsanların bizim için harekete geçmesinden çok duygularımızı paylaşmasını isteriz.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Anlaşılamamanın üzüntüsünü duyacağımız yerde, bütün zihnimizle başkalarını anlamaya çalışsak, hayat ne kadar güzel olurdu.

Senin sessizliğini anlamayan, muhtemelen senin sözlerini de anlamaz.

Dinlemesini Bilen, Anlamayı Da Bilmeli.

Siz ne kadar mutluysanız ben de o kadarım, ne az ne çok

Karşımızdakilerin yayınlarını okumak utanç veriyor bize. Oysa bu duygunun tam tersini duymalıyız. Faşistler tarafından kandırılmış yoksul halkla karşı karşıya geldiğimizde sırf devrimci düşüncenin gerçekliğinden dem vuruyoruz ama onlara söylenen yalanlardan haberimiz yok.

Eğer isterse bir insan size sesiyle de sarılabilir...

Bize yazdığımızı değil, yüreğimizi okuyacak insanlar lazım.

Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.