Kimse öfkeli insan kadar çok yalan söyleyemez.

Kızmasını bilmeyen insan iyi olmayı da bilemez.

Gerçek vardır; sadece yalan uydurulur.

Kin, insana akıllı işler yaptırıyor.(Ulucanlar Merkez Cezaevi, 28 Temmuz '88)

Bana öyle geliyor ki, fakir olduğunu bilen, bunu da söyleyen bir insanda, özel bir duygu, böbürlenme gibi bir şey vardır.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Son gerçek insan Şit’in izinde yürüyecek, ilahi hakikatin sırlarını taşıyacak ve ondan sonra doğan olmayacaktır. O, son doğan çocuktur. O erkek çocuğun, ondan önce doğan, kafası ayağında bir kız kardeş olacaktır. Çin’de doğacak ve ülkenin dilini konuşacaktır. Sonra bu ülkenin insanları kısırlaşacaklar, çok fazla evlilik olmasına rağmen çocuk doğmayacaktır. On
ları Allah’a çağıracaktır, ama ona uyan olmayacaktır. Allah onu ve inananları yanına alınca, kalanlar doğruyu ve yanlışı bilmeden hayvan gibi yaşayacaklar doğa yasalarına göre hare
ket edecekler, akıldan ve şeriattan uzaklaşacaklardır. Kıyamet o zaman kopacaktır.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Son kadeh içilmiş, Son söz edilmişti. bir düşünce sardı hepsini.. Bir hatıra, Bir hırs, Bir kıskançlık, Bir yanıltı, Bir kardeşlik, Bir yanlışlık, Bir kin, Bir ümid, Bir şey.. İnsana ait.

İnsan kendinden de kaçamazdı ya. Yerini değiştirirsin, duygularını değiştiremezsin.

Öfke kendine acır.

Savaş zamanı hakikat o kadar kıymetlidir ki yalanlardan bir duvarla korunur.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Kötü niyetle söylenmiş bir hakikat, uydurulan bütün yalanları alt eder.

İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

Güzel de değiliz çirkin de. öfkeliyiz. Üzgün olmaktansa öfkeli olmayı tercih ederim.

Sen yalan içinde yaşıyorsun, ben hakikatte iddiası, bir insanın ötekine söyleyebileceği en acımasız sözdür.

Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.

İçim nefretle dolu, öcümü alacağım.

En korkunç cinayet doğru olanın katlidir.