Kendimizle barış yapana kadar dış dünyada asla barış elde edemeyiz.

Hayatımızda gerçekten ne istediğimizi anlayabilmek için kendimizi daha iyi tanımamız gerekir.

Kendi kendimizin dostu olmayı öğrenmeliyiz, çünkü kendi kendimizin en kötü düşmanı olma tuzağına çok kolay düşebiliriz.

Tek çıkar yol, gözlerimizi kendi içimize çevirmemizdir.

Tek yolculuk, içindeki yolculuktur.

Tek çıkar yol, gözlerimizi kendi içimize çevirmemizdir.

Tek yolculuk, içindeki yolculuktur.

Kendimizden ne kadar habersiz olduğumuzu, yazdıklarımızı yeniden okurken anlarız.

Düşündüğün gibi davranmadığında, nasıl davrandığını düşünebilirsin.

Zeki insan, kendisini kendi aptallığından koruyarak yaşar; aptallığını, ortaya çıkar çıkmaz anlar ve onu yok etmeye çalışır; oysa aptal insan, kendi aptallığına, koşulsuz olarak, büyülenmişçesine teslim olur.

Düşünmediğimizi düşünmedikçe düşünebilmekten uzak yaşayacağız.

Susan kişi, kim olmadığının farkında bile değildir.

Barışı kendi içinde bulamazsan, başka hiçbir yerde bulamayacaksın.

Kim olduğunu öğrenmeye başlarsan, değişmeye çalışmasan bile, dönüşüm çoktan başlamış demektir.

Bir insan kendini arıyorsa, kaybettiği yere bakmalıdır. Acaba hiç tanımış mıdır kendisini?

Ne olduğunuzu keşfedin.

Seyahatler içe doğru yapılır.

İnsan, duyularının uykusundan uyanınca, kendine gelir, kendini insan olarak görür.

İnsanlar, başkalarının kusurlarını görmek konusunda kartallara, kendi hatalarını görmek konusunda ise köstebeklere benzerler.

Hiçbir ayna bizi ‘dışarıdan biri’ olarak yansıtamaz, çünkü bizi kendimizin dışına çekebilecek ayna yoktur. Bunu ancak bir başka kişi yapabilir.