Felsefe, saf bir biçimde kendimize ve etrafımıza bakma kararımızdan başka bir şey değildir.

Kendinizi temiz ve berrak tutarsanız iyi edersiniz; çünkü arkasına geçip dünyayı görmeniz gereken pencere sizsiniz.

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

Kendi özümüze hakaret eden ne olursa olsun, ondan kurtulun.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

İnsan normalde gökyüzüne uzun uzun bakmaz ama soğuk algınlığından yatarken kafasını kaldırır ve orada çok bambaşka bir şey görür. Sarsılır. Oysa biz bilmeyiz ama yukarısı hep öyledir; o bulutlar, o ışık ve gölge oyunları hep vardır.

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Göz, kendisinden başka herşeyi görür.

Gözümüzdeki kıymık en iyi büyüteçtir.

Kedimle oynarken benim onunla eğlenmemden daha çok, onun benimle eğlenip eğlenmediğini kim bilir?

Bilinç, ‘ben’imin aslı esâsıdır. O ilkin, ‘ben’imin ‘dünya’yla kesişen yöreleriyle, yânî bedenimle, bünyemle ‘ben’i tanıştırır. Sonra ‘ben’imin bittiği yerde başlayan dünyayı bana tanıtır.

İç sesler insana kendinden haberlerdir.

Dünyanın aşırı farkında olmak bilim adamı, kendinin aşırı farkında olmaksa hasta yapar.

Ancak yaşamını öyküleştirebilenin benlik değeri yükselir.

Her zaman seyirciyi düşünmeyi severim yönetirken. Çünkü ben seyirciyim.

Kendinizi tanıyın.

Kendini bulmak istiyorsan, kendin için düşün.

Gerçeklerin çoğu aptalcadır.

Kim olduğunu bilen bir kişi, başkalarının inançları tarafından tehdit edilmez.