Varlık temeli olmayan herhangi bir düşünceye saplanmak, böyle düşünmeyenlere de saldırmak: işte yobazlık budur.

Biz Türkçeyle felsefe yapıyoruz.

Bir gün önceki “ben”i yargılamak isterim. Aynaya bakan gözümden, gözümün gördüğünü tanımlayan beynimden, gözümün gördüğünü yorumlayan yüreğime doğru inerim.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

Güzellik üstüne düşünmek bir aydınlanmadır.

Felsefe düşüncenin mikroskobudur.

Dostum başka bir "kendim"dir ve onun erdemini gözlemlerken kendiminkini görür ve tanırım.

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Düşünüyorsam varım, belki de yokumdur. Ama olabilirim de.

Felsefe yapma, felsefe yapma!

Muhakemenin gücü benliğin tutarlığıyla ölçülür.

Hiçbir şey düşünceden daha etkili değildir çünkü o bütün evreni dolaşır; hiçbir şey zorunluluktan daha güçlü değildir, çünkü her şey ona teslim olur.

Benim ayinim düşünüp yapmaktır. Benim dinim insan gibi yaşamaktır.

Bir dilin, felsefe yapma sanatına elvermesi için onun yüksek derecelerde kavramlaşmış ve dil bilgisi kurallarının schématique biçimde belirlenmiş olması zorunludur. Böyle olanlar üstün medeniyet dilidirler. Öyleyse yüksek medeniyet seviyesine erişmemiş bir dilde felsefe yapılamaz.

Arzuların engellenmesi düşünceyi doğururken, doyurulması yok eder.

Bütün düşüncenin en yüksek çatışkısı, düşüncenin, düşünemeyeceği bir şey bulma çabasıdır.

Hiçbir düşünce kutsal değildir. Bütün düşünceler gelişir ve değişir. Eğer gelişmeyen ve değişmeyen bir düşünce varsa, çoktan bitmiş, ömrünü tüketmiştir. Sadece embesiller fikir değiştirmez.

Din, felsefeye karşı daima dişlerini göstermiştir.

Felsefe donup kalmayı sevmez. Paul Valéry'nin sözleri anlamlı : "Sadece istiridyelerle ahmaklar yapışıp kalırlar.'

Hayat berbat bir şeydir. Hayatımı onu düşünerek geçirmeye karar verdim.