Düşünceler bireyseldir. Toplum düşünmez, sadece yargılar.

Muhakemenin gücü benliğin tutarlığıyla ölçülür.

Bizim çağımızda eksik olan şey düşünce değil, tutkudur.

Kendini bulmak istiyorsan, kendin için düşün.

Kararları değişmez.’ Ama ‘karar vermek’ esasen fikrini değiştirmek demek değil midir? Daha önce karar vermemişken şimdi bir yargıya varıyorsun.

Aklımdan çıkmadıysam, sorun bende.

Akıl bir düşünce demetidir. Düşünceler düşünen var olduğu için yükselir. Düşünen egodur. Ego arandığı takdirde otomatik olarak yol açılacaktır.

Düşünüyorum, o hâlde varım. (Cogito, ergo sum; je pense, donc je suis.) Varım; çünkü düşünüyorum, çünkü şüphe ediyorum.

Düşünüyorum, öyleyse varım.

Hissetme biçiminiz, neden bir başkasının kafasındaki düşüncelere bağlı olsun.

Zihnin varlığı: İnsanın içindeki küçük insan.

Başkaları tarafından ifade edilen kendi düşüncelerimizi duymak bizi rahatsız edebilir: onların kişiliğinden yeterince emin değiliz.

Sen düşünen bir varlık değil misin? Yoksa kendini hepten beden mi sanıyorsun?

Ne zaman başkasının evinde uyansam hep bir başkasının bedenine, başkasının ruhuna girmiş gibi bir his duyarım.

Önemli olan başkalarının düşündüğü büyük şeylerden ziyade; küçük de olsa kendi düşündüklerindir.

Önemli olan başkalarının düşündüğü büyük şeylerden ziyade; küçük de olsa kendi düşündüklerindir...

Düşüncenin tek doğru ve en yüksek olduğunu anlamayan kimse, felsefi düşünüşü asla yargılanamaz.

Bu dünyaya düşünce balonu olarak geldim.

İnsanın kendisi zaten, keşfedebileceği herhangi bir düşünceden daha büyüktür.

Düşünür, düşüncesinden başka bir forma sahip değildir. Kaçış yok.