Sorunun bir zaman sorunu olmasından çok, bir akış sorunu olduğu besbellidir.

Rahatlamak için hayatı kendinize küçük getirin.

Günün ne kadar muhteşem olduğunu görmek için akşama kadar beklemek gerekiyor.

Sonsuzluğun karşısında dağlar, bulutlar kadar geçicidir.

Açıktır: Geçmiş bir zamanlar gelecekti ve gelecek geçmiş olacak.

Küçük şeyleri dert etmeyin. Kusursuz olmayabileceğinizi kabullenin.

Uyum içinde yaşamak için iki kural vardır: 1. Ufak şeyleri dert etme. 2. Hepsi de ufak şeylerdir.

Ne zaman öfkemize saplanıp kalsak, "ufak şeyleri" kafamızda kurup, gerçekten "büyük mesele" haline getiririz.

Pek çok insan yaşam enerjilerinin büyük miktarını "ufak şeyleri dert ederek" harcadıkları için, yaşamın güzelliğini ve büyüsünü tümüyle ıskalamaktadırlar.

Günler birbirine karışıyor. Bir gün uyandığımda yılların geçmiş olmasından korkuyorum.

Gelecek, bugünü anlamak için geçmişten daha iyi bir anahtardır.

En uzun ömür ile en kısa ömür arasında pek bir fark olmadığını sizi çevreleyen sonsuzluğu düşündüğünüzde anlayacaksınız.

Bizler gençken, dostum, dünya çok yaşlıydı.

Benim bütün ilgim gelecektedir, çünkü hayatımın geri kalanını orada geçireceğim.

Gençlikte sevmek için yaşarız, yaş ilerledikçe yaşamayı severiz.

Komedi, üzerinden yeterince zaman geçmiş trajedidir.

Biz iki hırsız arasında kendimizi ifade ederiz. Düne ait üzüntüler ve yarına ait korkular.

İnsan bazen olayları o anda değil de yıllar sonra daha iyi görebiliyor.

Uğur Mumcu katledildiği gün, Villa'da çalışıyordum, 24 Ocak 1993, Temren haber verdi, hiç beklemiyorduk ve artık acele etmem gerektiğini düşündüm. Arkasından Eşref Paşa'nın, Şubat 1993 ve hemen sonra da Turgut Bey'in, Nisan 1993, ölümlerini idrak ettik. Zamanımın azaldığını hissettim.

Kurtuluş hep umulmadık zamandadır.