Nasıl gemide giderken ilerlememiz kıyıdaki nesnelerin geri çekilmesiyle, dolayısıyla da küçülmesiyle kendini belli ediyorsa, ihtiyarlamamız da büyük yaşlardaki insanların bize genç görünmeleriyle kendini belli eder.

İnsan, gençlikte dilediğine ihtiyarlıkta bol bol sahiptir.

Bizler gençken, dostum, dünya çok yaşlıydı.

Yaşlılar bir zamanlar gençti, gençler hiç yaşlı olmadılar.

Ne yazık ki, birisi tecrübe kazandıkça, gençliğini kaybediyor.

Aşka harcanmayan zaman, ziyandır.

Bir insanın hayatının ikinci yarısı, ilk yarıda kazanılan alışkanlıkların sürdürülmesinden ibarettir.

Günün ne kadar muhteşem olduğunu görmek için akşama kadar beklemek gerekiyor.

Hiç kimse yaşamı yaşlanmakta olan kişi kadar sevmez.

İnsanın kırk yaşına kadar geçen yılları bir kitaptır, geri kalan yılları da o kitabın eleştirmesidir.

Hayatın ilk elli yılı metin, geri kalanı yorumdur.

Hayat bir parça nakış işlemesine benzetilebilir. Hayatının ilk yarısındaki herkes işlemenin ön tarafını görür, ikinci yarısında ise tersini. ikincisi o kadar güzel değildir, ama daha öğreticidir, çünkü iplerin birbirine nasıl bağlandığını görmemizi sağlar.

Yaşlılıktaki mutlululuğumuz veya mutsuzluğumuz, gençlikte yaptığımız işlerin ödülüdür.

'Genç olmak' insanın uzun zamanını alır.

Dehşet verici korkunç dönemler yaşarsın, ardından sakin ve sevgi dolu bir dönem gelir.

Gençlik, sahip olunmaya değer tek şeydir.

Ben genç olmanın ne olduğunu biliyorum, Ama sen yaşlılığın ne olduğunu bilmezsin. Bir gün, sen de aynı şeyi söylüyor olacaksın, Zaman akıp gidiyor ve öyküsü anlatılıyor.

Delikanlı sen yaşlılığın ne olduğunu bilmiyorsun ama ben gençliğin ne olduğunu biliyorum.

Yaşlılık, sonlanmasını istemeyeceğiniz tek hastalıktır.

Alternatifini düşündüğünüzde yaşlılık hiç de kötü değil.