Hayatımızda gerçekten ne istediğimizi anlayabilmek için kendimizi daha iyi tanımamız gerekir.

Vicdanın açık olmadığında neye sahip olduğunu göremezsin.

Kendi kendimizin dostu olmayı öğrenmeliyiz, çünkü kendi kendimizin en kötü düşmanı olma tuzağına çok kolay düşebiliriz.

Tek çıkar yol, gözlerimizi kendi içimize çevirmemizdir.

Bir toplum; kendi hayatına; çocuklarının yaşamına... istikbaline... kendisinin, ailesinin, yakınlarının, dostlarının sevdiklerinin, ülkesinin ve milletinin barış ve huzuruna kastedenlerin; kim olduklarını?.. Ne yaptıklarını?.. Neyi amaçladıklarını?.. Niçin insanların canını acımasızca aldıklarını bilmek durumundadır... Bunları bilmek; en azından geleceği kurtarmak demek...

Tek çıkar yol, gözlerimizi kendi içimize çevirmemizdir.

Kimse kendi içine girmeye çalışmaz.

Kendimizden ne kadar habersiz olduğumuzu, yazdıklarımızı yeniden okurken anlarız.

Susan kişi, kim olmadığının farkında bile değildir.

Barışı kendi içinde bulamazsan, başka hiçbir yerde bulamayacaksın.

Kim olduğunu öğrenmeye başlarsan, değişmeye çalışmasan bile, dönüşüm çoktan başlamış demektir.

Ne olduğunuzu keşfedin.

İçeride cenneti bulamazsak, onsuz bulamayacağımız bir kesinlik.

İnsan, duyularının uykusundan uyanınca, kendine gelir, kendini insan olarak görür.

Ağzınızdan barış ve şiddetsizlik sözleri çıkarken, ağzınıza acı ve ölümün ürünleri giriyorsa, bunun hakkında düşünmeniz gerekir.

Hiçbir ayna bizi ‘dışarıdan biri’ olarak yansıtamaz, çünkü bizi kendimizin dışına çekebilecek ayna yoktur. Bunu ancak bir başka kişi yapabilir.

Kendimle çok savaştım ama barışta kendimi daha rahat hissediyorum. Kendimle olan savaşım çok sert oldu ve çok uzun zaman aldı. Şimdi barış zamanı.

Başkasını en iyi tanımanın yolu kendini tanımaktan geçer.

Edebiyat, sahip olduğumuz en iyi öteki gözü elde etme; kendimizi kendimizden koparak görme yollarından biri.

İnsanın kendini gerçekten olduğu gibi görebilmesi bir ömür sürüyor ve o zaman bile yanılıyor bazen.