Düzeltmek istemediğimiz kusurlarımızla övünmeye çalışırız.

Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Bir kişinin eylemlerinden sorumlu hissetmesi için, davranışın kendisinden kaynaklandığını hissetmesi gerekir.

Yalnızca inanmak isteyenleri inandırabilirler.

Kişioğlu düzeltemediği kusurlarını giderek birer üstünlük, birer erdem saymaya başlar.

Psikiyatriye karşıyım. Zihin/ruh üzerinde çalışıyorum. Kendimi analiz ediyorum. Kimse benim hakkımda, kim olduğuma ve ne yapmam gerektiğine karar veremez. Benim hakkımda karar verecek olan kişi benimdir. Kendine inanmak ve kararlı olmak zorundasın. Eğer değilsen her şey seni kıracaktır. Eğer hiçbir şey yapamıyorsan bu yüzdendir.

Şecaat arz ederken merd-i kıpti sirkatin söyler.

Artık kafesini kendi içinde taşıyordu. Beynini zincire vurmuş ve kaslarını kendi iradesiyle felç etmişti.

İdeallerimizde farkında olmadan kusurlarımızı açığa çıkarırız.

Dünyanın her tarafında insanlar acılarıyla övünür ya da sızlanırlar.

Kusurlarınızı da, arzularınızı da mühürleyin.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.

Mülkiyet ve irade düzeyleri önemli ölçüde farklı olanların kardeş olmaları mümkün değildir; heterojen irade ve mülkiyet düzlemlerinde kardeşlikten söz etmenin aldatmaca olduğunu düşünüyorum.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

İtiraf, yüksek hızda çözülmedir.

Baskı, candan çok beyni hedef alıyor.

Kötü insanları tanıma senesi... Can çekişmekte adımın 5 hânesi, yaşamdan soğumamın çoktur bahanesi. Günden güne yırtılmakta kalbimin 12 perdesi. Korkutur cesaretimi iradesizlik sillesi.

Elimi verdim, kolumu kaptın, gözümü çektim, aklımı aldın. Yaşam mı, ben mi bedbahtım? Sallanırsa da yıkılmaz tahtım.

Neresi olursa olsun ya da hangi şehrin sahnesi… İçeride ister 100 kişi olsun ister 3 bin kişi, psikolojim hep aynıdır.

Kendimi hiçbir dönemde güvenli ve huzurlu hissetmedim.