Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Kendini boşuna harcamış olur insan, dilediğine ulaşıp da sevinç duymazsa. Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi, yıkmakla kazandığın yapmacık bir mutluluksa.

Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin belki de gülmeden ölürsünüz.

En boş geçen günler kişinin gülmediği günlerdir.

İnsan gülebildiği kadar insandır.

Sıkıntı sıktığın zaman patlayan sivilce. Düşünmelisin sivilce, enine boyuna bütünce. Beter eder düşünce. Diz kapakların kanar düşünce, iblis dalga geçer kananla sertçe. Ben baktıkça ağaçlara, kalbimin kuşları konmak ister dallara. Önceden inanırdım ne yazık ki fallara. Onlarla yitirilen sahipsiz yıllara, derken elvedâ; bir dize daha karala.

Dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı.

Birlikte gülündü mü insan rahatlıyordu. Neden insanlar durup gülmüyorlardı?

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

Mutlu olduğumuz için gülmeyiz. güldüğümüz için mutluyuzdur.

Sakin bir hayatın sunduğu ne tatlı bir zevk.

Mutluluk işin içindedir.

Küçük bir hayvanın ölümü bile olsa, ölüm işte.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Yaşamın, teknolojinin, bilimin vesaire belirlediği düzen ve akış yerine; doğanın ve kendi belirlediğin akışı ve düzeni belirle. O zaman yaşamdan zevk alacaksın, dene de gör.

Dünyada kaygısız, huzurla, sevinçle yaşamaktan daha büyük zenginlik olabilir mi?

Son gününü görmeden, hiç kimseye mutluluğa ermiş demeyin.

Bilerek yaşarsan, hiçbir şeyden öyle fazla tat alamazsın.

Düşünmekte tatlı bir yaşam yoktur.