Karanlıklar için ben ölümüm.

Belki kitaplar bizi yarım da olsa mağaralarımızdan çıkartabilirler.

Bolluklar ülkesindeki ışıklar bir gün gerçeği parlatabilirler.

Anlayabildiğimiz kadarıyla, insan varlığının yegane amacı, varlığın karanlığında ateş yakmaktır.

İnsan ışığı düşünerek değil, karanlığı şuurlu hale getirerek aydınlanabilir.

Darwin, mağaraya konan bir insanın körleştiğini yazıyor. İnsanın gelişmiş türü olan 'aydın' da bunu tersi oluyor: Karanlıkta gözü büyüyor.

Geçmiş zaman karanlık, yarınlar beyaz.

Anadolu; Güneşin doğduğu ülke demektir. Güneş batmış, karanlık çökmüşse, bekle. Yeniden ışıl ışıl doğacak, karanlığı, yarasaları kovacaktır.

Her karanlığının ardından yeni bir gün ışıldar.

Siyah bir ışık görüyorum.

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

Bizim yaptığımız, betonda yetişen bir gül olmaya çalışmak.

Işık her şeyden hızlı olduğunu düşünür. Ama ışık ne kadar hızlı olursa olsun karanlık her zaman ondan önce ulaşmış ve onu bekliyor olur.

Gece vakti bir mum güneşten daha parlak olur.

İnsan özü karanlık bir deniz; fazla açılmaya gelmez.

Bilincimiz ruhun sadece yüzeyi, ki yerkürenin sadece yüzeyini bildiğimiz gibi onun da içini değil, sadece kabuğunu biliyoruz.

Sabah yumruk konuşur, gecelerimde silahın notaları.

Halk kendi yazarını buldukça uyanır, bulmadıkça uyur.

Bizler birer kırmızı karanfil olarak ülkenin dört bir yanında açacağız.

Mistiklerle şizofrenler kendilerini aynı okyanusta bulurlar ama mistikler yüzerken şizofrenler batar.