Bir umudu olmalı insanın, ilkbahar güneşi gibi.

Her karanlık kendisini sonlandıracak şafağın tohumlarını içinde taşır.

Geçmiş zaman karanlık, yarınlar beyaz.

Karabulutlar üstümüze çökse de bir anda paramparça dağılacaklar. Bulutlar geldikleri gibi giderler oysa güneş hep vardır.

Gökyüzü güneş olsa; sensiz karanlıktayım...

Her karanlığının ardından yeni bir gün ışıldar.

Yüzünüzü hep güneşe dönük tutun ki gölge hep arkanıza düşsün.

Benim güneşim tekrar doğmak için batar.

Fakat ışık söndüğünde siyah geri döner.

Bahara inanmışız yakın demektir

Güneşsiz gün yok bizim için

Işığı seveceğim, bɑnɑ yol gösterdiği için; ɑmɑ bɑnɑ yıldızlɑrı gösteren kɑrɑnlığı dɑ.

Gece karanlığında mum neyse kitap da odur.

Yokluk gecesinde, görünmeyen bir elin yaktığı küçük bir mum da çıkar. Alevini iyi işaretleyin: çünkü o, o İnsanın hayatıdır.

Işık gibi: sevgi de en çok, en karanlık yerde parlar.

Güneş batmış olabilir, ama benim ışığım var.

Karanlığa söveceğine, bir mum yak.

Karanlıkta bir mum taşıyın, karanlıkta bir mum olun, karanlıkta bir alev olduğunuzu bilin.

Karanlık çökünce bütün yorgunluklar gibi bütün umutlar da birbirine benziyor nedense.

Esas olan, sabır göstermek. Umudu yitirmeden, düğüm olmuş iplerin tek tek çözülmesi gerek. Karanlıkta kalınca, sabırla, gözlerin karanlığa alışmasını beklemek yeter.