Beni unutursunuz! Ölüler canlılara arkadaş olamaz...

Yaşamak güzeldir, Ölümse yokluk.

Soluk Alamadıkları için öldüler. Gönüllere gömüldüler.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Ölülerin iyiliği dışında hiçbir şey söylemeyin.

Büyükbabam herkes öldüğü zaman geride bir şey bırakmalı derdi. Bir çocuk, bir kitap, bir resim, bir ev, yapmış olduğu bir duvar ya da bir çift ayakkabı. Yada ekili bir bahçe.

Gözlerini merakla doldur,ve sanki on saniye sonra ölecekmişsin gibi yaşa.Dünyayı gör .

Hayatın trajedisi ölüm değil, yaşarken ölmesine izin verdiğimiz şeylerdir.

Hayata olan bağlılık kesildikçe ölüm gelir.

Ölümden değil, bir türlü hayata başlayamamaktan kork.

Gezip görecek, hayatın tadını çıkaracak, sonra da yatıp öleceksin...

Ne kadar hayatla yaşarsan o kadar ölümle ölürsün ve bir yerde öldükçe, oraya ait olmaya başlarsın.

Ölürken yanınızda götüreceğiniz tek şey, ardınızda bıraktıklarınızdır.

Ölsek Hayâli derdimizi âleme yine / Söyler zebân-ı hâl ile seng-i mezârımız

Dünyada, öleceğini bilerek yaşayan tek varlık insan. Bunu ötelemeyi de beceriyor insan. Hastalıkla, bu gerçekle yüzleşmek durumunda kalıyorsunuz. İki seçeneğim vardı: Ya acıya katılıp, kendimi yok etmek; ya da yaşama dört elle sarılmaktı. Ben, içimdeki “Tanrısal” güce sarılıp, sonuna kadar yaşamayı seçtim.

-Ölene dek hayatımı yaşayacağım.

Ölmek demek, mutlaka can vermek, toprağa girmek demek değildir. Yaşarken de ölü olabiliyor insan.

Hepimiz ölürüz. Amaç sonsuza dek yaşamak değil, geride ölümsüz bir şey bırakmak.

Son nefesinde neyi yapmadığına pişman olacaksın?

Ey ömrünü destan gibi yürüyenlerYaşayan kimdir gerçekte, Ölen kim Yaşarken bile tükenenler mi, Yılgın yılgın düşenler mi, Yoksa çekilip tarihin burçlarına, Bayrak bayrak ölümsüzleşenler mi.