Aslında dünya artık daha az ilgimi çekiyor benim ; beni ilgilendiren, insanlar, insanların içsel hayatları.

Ay nice batsa da, meğer insanlar kadar karanlıkta bırakmazmış kimseyi.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

Kendimi hiçbir dönemde güvenli ve huzurlu hissetmedim.

İnsanlar “başkalarının yargı gücüne kendi yargı güçlerinden çok güvenliler.

Cehennem, insanın kendi ciğeri

Yalnız kalma potansiyeli zayıf olanlar, masum olaylara felaket senaryosu yazarlar.

Sessiz insanlar en gürültülü zihinlere sahiptir.

Canı sıkılan herkes değişim istiyor.

Birisi bana seyahat etmek neye yarar, insan kendisini hiç terketmiyor ki demişti.

Dinlerin son zemini, insanın çocuksu çaresizliğidir.

Bir insanın hayatını kırabilecek en önemli şey, muazzam bir haksızlığa uğramışlık duygusudur.

İnsan karar verince öldürmeye birini, gerekçe bulur önce ikna eder kendini.

İnsan özü karanlık bir deniz; fazla açılmaya gelmez.

İnsanoğlu çiğ süt emmiştir, vefa nedir bilmez.?

Deli adama "iyisin, iyisin" denilse iyileşmesi, iyi adama "fenasın, fenasın" denilse fenalaşması nâdir değildir.

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

Her insanın aynalara göstermediği bir yüzü ve kimseye söylemediği bir hüznü vardır.

Kendinizi unuttuğunuz yerden daha karanlık bir köşe yoktur içinizde.

İnsanın kandırdığı en büyük budala kendisidir.