Az konuşmaktan nadiren, çok konuşmaktan ise çoğunlukla pişman oluruz.

Konuştuğun zaman sadece bildiklerini tekrar edersin; ama dinlersen, yeni şeyler öğrenebilirsin.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Konuşmadığım için değil, konuştuğum için pişman olurum.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilirken susmak, bilmezken söylemek kadar kötüdür.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Konuşmak ihtiyaç olabilir fakat susmak bir sanattır.

İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar; ama en büyük bilgi, nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir.

Konuşmaya değer insanlarla konuşmazsan insanları, konuşmaya değmez insanlarla konuşursan kelimeleri yitirirsin. Sen öyle biri ol ki ne insanları, ne de kelimeleri yitir.

Az konuşmaktan pek az, çok konuşmaktan sık sık pişman olunur.

Konuşmak ihtiyaç olabilir ama susmak bir sanattır.

Bazen; susarak ettiğimiz laflar, Konuşarak harcadığımız sözlerden daha çok şey anlatır.

İki kulağımız ve bir ağzımız var, bu yüzden söylediklerimizden fazlasını dinlemeliyiz.

Çok dinlememiz ve az konuşmamız için iki kulağımız ve bir dilimiz vardır.

Az konuşmak daima iyi şeydir; fakat derli toplu olmak şartıyla.

Can sıkıcı olmanın sırrı, her şeyi söylemektir.

Düşünmeden konuşmanın cezası sonradan düşünmeye mahkum olmaktır.

İnsanlara anlattığım şeylerin, insanların işine geldiği gibi anladığını öğrendiğim günden beri; susuyorum.