Çocuktuk, başka bakardık Dünyaya Yaşam bu ya büyüdük.

İnsan çocukluğunu gözleri ve dişleri birbirinden ayrıldığında kaybeder.

Dinlerin son zemini, insanın çocuksu çaresizliğidir.

Bir kere başlarsan söylemeye yalan, onu bırakmaz ve yalanlar söylemeye kolay alışırsın.

İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor.

Burda insan duman gibi genişler, büyür. Bu dağlarda ıstıraplar, sevinçler büyür.

Terbiyenin gâyesi, insanlarda bulunan kabiliyetleri geliştirmektir.

Her çocuk bir sanatçıdır, sorun büyüdüğümüzde nasıl sanatçı kalabileceğimizdir.

Çocukken bir bilge gibi yaşardım, büyüdüğümdeyse ağaçlara tırmanmaya başladım.

Kâğıt şapkaları ve tahta kılıçlarla dört yaşındayken hepimiz General'iz. Sadece bazılarımız bundan asla büyümez.

Daima çocuk kalan insanlar vardır. Hülyalı denebilecek bir durumdadırlar; adeta benlikleri çevrelerindeki evren sızıyor veya evren benlikliklerinin içinde emiliyor gibi hissederler.

Çocukken gördüklerimizi ve hissettiklerimizi kendimizden ayırt etmek şimdiki gibi alışkanlık haline gelmemişti henüz. Sanki tümü tek bir kütle meydana getiriyor gibiyidi.

İnsan düşündüğü gibi yaşamazsa, yaşadığı gibi düşünmeye alışır.

Çocukken, büyüdüğümüzde savunmasız olmayacağımızı düşünürüz. Ama büyümek savunmasızlığı kabullenmektir. Yaşamak savunmasız olmak demektir.

Yeteneği en iyi, karakteri en kötü durumda değerlendirin.

Güven ve alışkanlık, özsaygı ve iyi hissetme halini desteklemektedir.

Sekiz yaşındayken, hiçbir şey senin işin değil.

Ağaç yaşken eğilir.

Hepimiz olağanüstü hayal gücü, zeka, duygu, sezgi, maneviyat ve fiziksel ve duyusal farkındalık güçleri ile doğarız. Çoğunlukla, bu güçlerin yalnızca bir kısmını kullanıyoruz ve bazılarını hiç kullanmıyoruz.

Büyünce küçük bir çocuk olmak istiyorum.