Elbette kendi hatalarımızı görmüyoruz.

Ben terazi değilim ki yanılma ve hatadan uzak olayım.

Gözümüzdeki kıymık en iyi büyüteçtir.

Dikkatsizlik, pişmanlığın başlangıcıdır.

Kimse kendi içine girmeye çalışmaz.

Düşündüğün gibi davranmadığında, nasıl davrandığını düşünebilirsin.

Zeki insan, kendisini kendi aptallığından koruyarak yaşar; aptallığını, ortaya çıkar çıkmaz anlar ve onu yok etmeye çalışır; oysa aptal insan, kendi aptallığına, koşulsuz olarak, büyülenmişçesine teslim olur.

Hatalar ve kusurlu ürünler dünyasında sanki yaşam için gerekliymiş gibi yaşamayı öğrendik.

Düşünmediğimizi düşünmedikçe düşünebilmekten uzak yaşayacağız.

Düştüm, düşmüşlüğüm kimsenin değil benim yanılgımın eseri.

Hatalarımızın yüzümüze vurulmasından , bunlardan ötürü cezalandırılmaktan rahatsız olmayız, sabırla bunların acısını çekeriz; ama kendimizi bu hatalardan arındırmamız gerektiğinde sabrımız ortadan kalkar.

İdeallerimizde farkında olmadan kusurlarımızı açığa çıkarırız.

Kendimizde her kusuru bağışlar, başkalarında pireyi deve yaparız.

İnsan dürüst olmalı, kendi hatasına da gülebilmeli.

Kişi kendi kusurlarını söylemekten hoşlanmaz, bu işi başkaları gereği kadar yapar zaten.

Başkalarının kusurları kolayca görülür ama kendi kusurumuz görülmez; kişi komşusunun kusurlarını ayıklar bulur, kendi kusurlarını ise kumarda hile ile zar saklar gibi saklar.

Başkalarının hatalarını görürüz; ancak, kendimizinkiler söz konusu olduğunda kör oluruz.

Başkalarının hatalarını görürüz; ancak, kendimizinkiler söz konusu olduğunda kör oluruz.

Hata kavramı var oldukça, insan mutlaka hatanın varlığını besleyecektir.

İnsan mükemmel doğar ama kendini kusurlu hale getirir. En parlak yıldızların üzerinde bile leke vardır. Hatasız insan olmaz.