İnsanlar ancak hayalleriyle yaşar ve biraz yaşamaya başlayınca tüm hayallerini kaybederler...

Gençleri bırakınız dünyayı hayal ettikleri gibi görsünler, büyüyünce nasıl olsa olduğu gibi göreceklerdir.

Gençleri bırakınız dünyayı hayal ettikleri gibi görsünler, büyüyünce nasıl olsa olduğu gibi göreceklerdir.

Çocuktuk, başka bakardık Dünyaya Yaşam bu ya büyüdük.

Bir hayal, tek başına kurulduğu vakit sadece bir hayaldir. Birlikte kurulduğu vakit bir gerçekliktir.

İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.

Düşlerine layık ol.

Yaşamdan kaçarak huzur bulamazsın.

Acı duymak gülmekten iyidir, zira acı insanın yüreğini arıtır. İnsanları diri diri gömercesine kilitleyip çevrelerinde duvarlar örenin ne olduğu bilinmez ama yine de bir takım duvarların, tel örgülerin, demir parmaklıkların varlığı hissedilir. Bütün bunlar bir kuruntu, bir hayal midir? Sanmıyorum.

Seni o kadar hayal ettim ki artık bir hayalsin...

Felsefi kırkayaklar, Hakikat-Gerçeklik istasyonları arasında, tahta ya da metal bacakları, hatta kanatları kırdılar. Ele avuca gelmez bir şey vardı hep: Yaşam.

İnsanın bir hayali bile gerçekleşse hastalığı iyice yerleşir.

Gerçeği insan hafızasındakiler kadar yaşar, beyninin daha derinindekiler kadar değil.

Beni hayal değil, hayat alakadar ediyor. Çünkü hayat ve hakikat en güzel rüyadan, en parlak hayalden çok daha zengin, çok daha cazip.

Yaşam çözülmesi gereken bir sorun değil ancak deneyimlenmesi gereken gerçekliktir.

Konuşma, eylemlerin hayalidir.

Düşünmekte tatlı bir yaşam yoktur.

Bir hayat yetmez büyümeye.

Fiziksel acı duymak, yaşadığımızı anlamamıza yardım eder.

Doğru, yalnız hayalle geçiniyorum; ben yalnız hayal kuruyorum...