Pek çok muazzam gerçek vardır ki inkar etmediğimiz ama yine de tam olarak inanmadığımız.

İnsanların en iyisine inanmalı ve en kötüsüne güvenmemelisiniz.

Güç sahibi tüm erkekler belli bir dereceye kadar güvenilmez olmalı.

Çoğu insanda, bir şeye karşı inançsızlık, bir başka şeye körü körüne inanıştan doğar.

Ben görmedigime inanmam.

Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

Görmeden olmuyor, görünce hiç olmuyor. Gördüğünü görmezden gelmek kolay da görmediğini görmezden gelmek olmuyor.

Sana inanmışlığım bir büyük olaydır.

Bazen insanın kendisini yönetmesine güvenilmemesi gerektiği söylenir? O zaman insanın başkalarını yönetmesine güvenilebilir mi? Veya insanı yönetmesi için krallar kılığına bürünmüş melekler bulabilir miyiz? Bırakalım bunun cevabını tarih versin.

Söz konusu güç olduğunda, insanlara hiçbir zaman güvenme ve onları kötülük yapmamaları için anayasanın zincirlerine bağla.

Görünmeyen şeylere duyulan korku, herkesin kendi içinde din diye bellediğinin doğal tohumudur.

Eğer bir insan size tanrı ineği konuşturdu derse ve siz de ona inanmazsanız aslında bu sizin tanrıya inanmadığınızı değil o lafı konuşan kişiye inanmadığınızı gösterir.

İlahi bir desteğe güveniyorum; ihtiyacımız olan her şeyi doğru zamanda hiç güçlük çekmeden daima aldık. Ben çalışmalarımızın Tanrı’nın koruyuculuğunun bir parçası olduğuna inanıyorum.

İnsan alacakaranlık canlısıdır, şüpheci, fırsatçı, avcı...

Canından korkanlar herkesten şüphelenirler.

Kadınların saklayabildikleri tek sır, bilmedikleri sırdır.

Tanrı'ya inanmayı iddia eden insanların içinde çok fazla şeytan var.

Bizi hiç aldatmadıkları için, tanımadıklarımıza güven eğilimi gösteririz.

Şüphe mutluluğun olduğu kadar, erdemin de düşmanıdır.

Şüpheye yer bırakmayan yegane şeyden şüphe ediyoruz.