Canından korkanlar herkesten şüphelenirler.

İçgüdüsel tutkular akılcı çıkarlardan daha güçlüdür.

Kazan doğdu.

İnsanız, görmediğimiz şeye nasıl güvenelim?

Zayıf biri karar vermeden önce şüphe duyar. Güçlü biri ise karar verdikten sonra.

Pek çok muazzam gerçek vardır ki inkar etmediğimiz ama yine de tam olarak inanmadığımız.

Güç sahibi tüm erkekler belli bir dereceye kadar güvenilmez olmalı.

Hepimiz daima aldanıyoruz; fakat fırsat düştükçe aldatıyoruz.

Siyasal iktidar baskıcıdır ama bu insan içgüdülerinin kendisinden gelir.

İnsan doğası, bir boşluğunda durduğu evrensel doğa gibidir. Üstün bir Güç içgüdüsel bir özlem duyar.

Şüphe insanın günlük hayatında vardır. Kimisi hep şüpheli yaşar, kimi şüpheden rahatsızdır.

Çoğu insanda, bir şeye karşı inançsızlık, bir başka şeye körü körüne inanıştan doğar.

Başkalarının talihlerinden veya talihsizliklerinden geçimini sağlayan insanlar parazitlerdir.

Kan söyler, ama çoğu zaman çok şey söyler.

Hayat nefs peşinde koşup onu köreltmekten ibaret.

Birbirlerini tanımayan, birbirlerinden şüphe eden kitlelerin bulunduğu yerde ne sulhüsalah yani barış, ne de onurlu bir eşitlik olur.

Suçu gelin etseler de kimse güvey girmeyecek.

Elbiselerin kibir kokulu, kalbinin içi fesat dolu... Fikir - zikir aynı ânda bitirir okulu. Fark edilmez sandığın komik iblis oyunu, ezelden beridir ona elini veren kaptırmıştır kolunu!...

Yeni Dünya Düzeni hem doğayı hem insanı yıkıp çürüttükçe, kişi kendini koruma içgüdüsüyle doğruyu bulacak...

Tasvip etmediğimiz bu olayın şüphelelilerine, o görevlilere, hukukun öngördüğü cezanın ötesinde, bir ceza mı verelim. Yani İzmir Konak meydanına darağacı kuralım, polisleri darağacında asalım mı?